پرسش 1. لطفاً خودتان را بهطور خلاصه معرفی کنید!
سلام! من کانگ جییان هستم و در نیمهی دوم سال 2022 بهعنوان داوطلب MAP همراه شما شدهام. این بار مسئول برنامهی بورسیهی سامری نیکوکار شدهام. به دلیل ماهیت این برنامه، از آنجا که با پناهندگان مستقیم در ارتباط هستم، احساس مسئولیت زیادی میکنم. میخواهم آن را فرصتی بدانم تا زندگی آنها را عمیقتر ببینم و با هم رشد کنیم.
پرسش 2. لطفاً دربارهی انگیزهی خود برای همکاری با MAP بگویید.
ترم گذشته بهعنوان دانشجوی تبادلی به روسیه رفته بودم و اتفاقاً جنگ آغاز شد؛ همین مرا به این فکر انداخت که تا آن زمان نسبت به آنچه در اطرافمان رخ میدهد، و نسبت به جنگ و پناهندگان، بسیار بیتفاوت بودهام و از این بابت پشیمان شدم. همچنین اهمیت و حمایت دولت را که تا آن زمان آنقدر بدیهی بود که حسش نمیکردم، بهروشنی درک کردم و نسبت به کسانی که از این امر بدیهی بهرهمند نیستند، احساس همدردی و علاقه کردم. پس از بازگشت به کره، در جستوجوی کاری که میتوانم برای آنها انجام دهم، آگهی فراخوان داوطلبان MAP را دیدم و هرچه بیشتر دربارهی این سازمان آموختم، بیشتر دلم خواست با آن همکاری کنم و به همین دلیل درخواست دادم.
پرسش 3. چه لحظهای احساس میکنید کاملاً خودِ خودتان هستید؟
فکر میکنم وقتی برای کسی مفید باشم، احساس رضایت میکنم. این رفتارها لزوماً به انتظار پاداش یا از روی آگاهی نیست، بلکه طبیعی از درونم برمیآید. (نه؟ هههه) همچنین وقتی چالشی تازه را آغاز میکنم، هیجانزده و پرشور میشوم. از این نظر، فعالیت در MAP برایم چالشی تازه خواهد بود!
پرسش 4. به نظر شما برای آنکه جامعهی ما بهتر شود، اکنون بیش از همه به چه چیزی نیاز است؟
فکر میکنم باید به اطراف خود توجه کنیم. به نظرم چیزهای بسیاری از یک توجه کوچک آغاز میشوند. این روزها بیشتر حس میکنم که هیچکس مستقل از دیگران وجود ندارد و همه بهنوعی با هم پیوند داریم. اگر مسئولیتپذیری هم به این افزوده شود، فکر میکنم میتوان توجه را به عمل تبدیل کرد.
پرسش 5. چه چیزی شادی کوچک و مطمئن مخصوص خودتان را میسازد؟
وقتی در فضای مخصوص خودم هستم شادیای آرام حس میکنم. چه شمع روشن کنم و روی تخت فیلم نتفلیکس تماشا کنم، چه به کافهی مورد علاقهام بروم و کتاب بخوانم، داشتن فضایی مخصوص خود که هر وقت بخواهم بتوانم به آن بروم، بسیار دلنشین است.
پرسش 6. در پایان، با فعالیت در MAP میخواهید چه «تغییری» ایجاد کنید؟
برنامهای که به عهدهی من است برنامهی بورسیه است و یکی از وظایف اصلی آن این است که همراه با دریافتکنندگان بورسیه برای آینده برنامهریزی کنیم و آن را عملی کنیم. بنابراین میخواهم با این برنامه کاری کنم که دریافتکنندگان بورسیه بتوانند به آنچه میخواهند برسند و احساس کنند که «پیش و پس از دریافت بورسیه تغییری رخ داده است!». همچنین امیدوارم در جریان کمک به آنها، خودم نیز دربارهی آیندهام بیندیشم و مسیرم را بیابم.
