پرسش 1. لطفاً خودتان را کوتاه معرفی کنید.
سلام؟ من Kim Jeong-in از تیم AP در «مهاجرت به‌سوی صلح آسیا» (Migration to Asia Peace، MAP) 2025 هستم. «اولاف» از فیلم «یخ‌زده» و «دولی» را دوست دارم. مطالعه و سفر سرگرمی‌های من است!
پرسش 2. لطفاً انگیزه خود از درخواست همکاری با MAP را بگویید.
پس از دانشجو شدن، با دیدن اخبار جهان فراتر از اخبار کره که تا آن زمان می‌دیدم، مانند چادرهایی که اردوگاه‌های پناهندگان را پوشانده‌اند و پناهندگانی که پشت سیم‌خاردار راهشان بسته شده است، به‌روشنی با گوشه‌ای از جهان روبه‌رو شدم. به‌عنوان دانشجوی علوم سیاسی و دیپلماسی، در برابر قربانیانی که از پویایی‌های جهان و خودخواهی جامعه بین‌المللی پدید آمده بودند، فکر کردم که نمی‌خواهم فقط در حوزه دانشگاهی بمانم و می‌خواهم با عمل و کنش کمک کنم، و به همین دلیل درخواست دادم.
پرسش 3. پیش و پس از فعالیت، آیا تغییری در خودتان هست؟
من در انتشار مشترک «Displaced»، خبرنامه‌ای درباره پناهندگان و مهاجران غیرداوطلب، کار می‌کنم. در جریان بازخورد از اعضای اجرایی شنیدم که کاهش شدید بودجه توسعه کمک‌های بین‌المللی دولت آمریکا حتی سازمان‌های مردم‌نهاد را هم متأثر کرده است و دانستم که این اثر گسترده و ویرانگر است. اما به جای ناامید شدن از بحرانی که اکنون رسیده است، با حرکت‌های بخش‌های گوناگون برای تبدیل آن به فرصت آشنا شدم و به این درک رسیدم که می‌خواهم راه‌هایی برای ساختن نظام کمک پایدار را از طریق ادامه تحصیل در مقطع تحصیلات تکمیلی یا جست‌وجوی مقالات بیابم!
پرسش 4. چه فعالیتی بیش از همه در خاطرتان مانده است؟
بیش از همه، حمایت از برگزاری رویداد با غرفه «مهاجرت به‌سوی صلح آسیا» در ماراتن کودکان در خاطرم مانده است! «سلام، دوست صمیمی من»، که طرحی بود تا کودکان شرکت‌کننده با دوستان پناهنده آشنا شوند، در تمام مدت اداره غرفه برایم شادی‌بخش بود. کودکانی که واقعاً شرکت کردند، کارتی را که روی آن دوست پناهنده تازه‌یافته‌شان نقش بسته بود محکم در دست گرفته بودند و نام او را زیر لب تکرار می‌کردند و بازی‌های کشورهای گوناگون را انجام دادند. دیدن سرزندگی کودکان و اینکه نسبت به پناهندگان احساس صمیمیت می‌کنند، واقعاً مایه افتخار بود.
پرسش 5. به نظر شما جامعه ما برای همراهی با پناهندگان بیش از همه به چه چیزی نیاز دارد؟
فکر می‌کنم نگرش ما به مسئله پناهندگان باید «کنار خود نگه داشتن» باشد. مسئله پناهندگان ارتباط مستقیمی با ما ندارد یا حتی اگر همین اکنون کاری کنیم، وضعیت آنان به‌آسانی بهتر نمی‌شود، و به همین دلیل احساس ناتوانی آسان است. اما درست همین نگرشِ گوش‌دادن به داستان آنان در همین لحظه است که در همه‌جا گفتمان می‌سازد و نخستین دکمه حفاظت از حقوق بشر آنان می‌شود. چه همسایه ما باشند و چه همسایه‌ای که از مرز گذشته است، باید کرامت انسانی را با هم پاس بداریم. تنها وقتی همه ما حساسیت بین‌المللی و احساس مسئولیت داشته باشیم، می‌توانیم آماده استقبال از صلح شویم.