Q1. لطفاً خودتان را بهطور خلاصه معرفی کنید! سلام! من کیم سونگهیون هستم و در دانشکدهی علوم سیاسی و روابط بینالملل دانشگاه ملی سئول درس میخوانم :) از گفتگو با آدمهای مختلف انرژی زیادی میگیرم. برای همین این روزها که در MAP فعالیت میکنم، واقعاً از ملاقات با آدمهایی با فرهنگ، زبان و ملیتهای گوناگون لذت میبرم!
Q2. چه لحظهای احساس میکنید کاملاً خودِ خودتان هستید؟ وقتی بدون تردید سراغ کاری میروم که برایم جالب است و تا زمانی که خودم راضی شوم با جدیت دنبالش میکنم، بیشتر از هر وقت دیگری احساس میکنم خودِ خودم هستم. کارهایی که در ابتدا فقط چون «همینطوری» دلم میخواست شروع کردم، وقتی به گذشته نگاه میکنم، اغلب به ساخته شدن من امروز کمک کردهاند. فعالیت داوطلبانه در MAP را هم چون دلم میخواست شروع کردم.
Q3. چه چیزی شادی کوچک اما مطمئن مخصوص خودتان را به شما میدهد؟ نقاشی منظره و رقصیدن را دوست دارم. وقتی منظرههایی مثل آسمان و دریا را نقاشی میکنم، دلم آرام میشود و این برایم خوب است. در مقابل، رقص را به این دلیل دوست دارم که میتوانم بدون فکر کردن به چیز دیگری روی همان لحظه تمرکز کنم و در طول رقصیدن سرحال میشوم.
Q4. به نظر شما برای اینکه جامعهی ما جامعهی بهتری شود، اکنون چه چیزی از همه مهمتر است؟ فکر میکنم برای اینکه جامعه بهتر شود، پیش از هر چیز باید به دیگران توجه کنیم. اگر به زندگی دیگران، جدا از خودمان، توجه کنیم و اطراف را ببینیم، کسانی که پیشتر از کنارشان گذشته بودیم اما واقعاً به کمک ما نیاز دارند، به چشممان میآیند. به نظرم پس از توجه کردن، ارادهی یافتن راههای مشخص برای کمک کردن و عمل به آنها اهمیت دارد.
Q5. در پایان، با فعالیت در MAP میخواهید چه «تغییری» ایجاد کنید؟ دو ماه کار در MAP باعث شد فکر کنم ایجاد یک «تغییر» محسوس با تلاش فعلی من، هم در مسئلهی پناهندگان و هم در مسائل اجتماعی گوناگون دیگر، دشوار است.
اما فهمیدم که اگر کسانی نباشند که با این باور که تغییر لازم است، در ایجاد تغییر واقعی پیشگام شوند، حل مشکلات باز هم دشوارتر خواهد بود. به همین دلیل میخواهم در کتابخانهی انسانی به داستانهای پناهندگان گوش بدهم، دربارهی اینکه پناهندگان با چه سختیهایی روبهرو هستند و برای بهتر شدن زندگیشان کدام نظامها باید اصلاح شوند فکر کنم، و نقش پلی را داشته باشم که این دغدغهها را به اطلاع شهروندان میرساند.
