پرسش 1. لطفاً خودتان را کوتاه معرفی کنید.
سلام! من Park Hye-yeong از تیم CP هستم. در پروژه SCK، که پروژه حمایت از هزینه مراقبت کودک «سیو د چیلدرن کره» (Save the Children Korea) در تیم CP است، مسئول نُه کودک هستم. در دانشکده مددکاری اجتماعی درس می‌خوانم و همزمان کار داوطلبانه هم می‌کنم 🙂
پرسش 2. لطفاً انگیزه خود از درخواست همکاری با MAP را بگویید.
در دبیرستان برای نخستین بار به‌درستی با مسئله پناهندگان آشنا شدم و هدفی پیدا کردم: «کمک به کسانی که دولت از آنان حمایت نمی‌کند». برای من که آدم‌ها را دوست داشتم، زندگی کسانی که حتی از حقوق بنیادین هم برخوردار نبودند شوک بزرگی بود. به مسئله پناهندگان علاقه‌مند شدم، اما تا آن زمان فرصتی برای فعالیت مرتبط نیافته بودم و مثل یک سرنوشت با MAP آشنا شدم و بلافاصله برای فعال داوطلب درخواست دادم.
پرسش 3. پیش و پس از فعالیت چه تغییری در خودتان احساس می‌کنید؟
سه ماه از آغاز فعالیتم می‌گذرد و هر هفته چیز تازه‌ای می‌آموزم. در همکاری با دیگران حس کار کردن را آموختم و با بودن در کنار آدم‌های خوب، درباره زبانی که به کار می‌برم و نگرشم هنگام برخورد با مردم هم آموختم. در آغاز از ارتباط به انگلیسی با پناهندگان می‌ترسیدم، اما اکنون نسبتاً طبیعی می‌توانم گفت‌وگو کنم. همچنین هرگز مسئله پناهندگان را به‌درستی مطالعه نکرده بودم، اما از طریق پروژه حمایت از هزینه مراقبت کودک و آموزش «آکادمی صلح» توانستم به‌طور مشخص مطالب گوناگونی مانند نظام پناهندگی، سیاست مهاجرت، مراقبت مبتنی بر آسیب روانی و زندگی زنان پناهنده را بیاموزم. چنان چیزهای زیادی تغییر کرده که اکنون نمی‌توانم یکی دو مورد را مشخص کنم!
پرسش 4. چه فعالیتی بیش از همه در خاطرتان مانده است؟
بیش از همه، دیدار مستقیم و گفت‌وگو با سرپرست یک کودک در خاطرم مانده است. در آغاز گفت‌وگو کمی ناهماهنگ بود، اما در لحظه‌ای با خنده و شوخی همراه شد و در واقع به «خانه سامری نیکو» (Good Samaritan’s House) که او در آن کار می‌کند رفتیم و با هم غذا خوردیم. با سرپرست بیشتر تلفنی ارتباط داشتم، اما با گفت‌وگوی حضوری، زندگی او نه به‌عنوان یک «مورد حمایت»، بلکه به‌عنوان یک انسان بیشتر در دلم نشست. فضای آن روز و محتوای گفت‌وگو هنوز هم برایم روشن است. فعالیتی ویژه بود که در آن بیش از آنکه یک دانشجوی مددکاری اجتماعی باشم، حس یک عمل‌کننده را بیشتر احساس کردم.
پرسش 5. به نظر شما جامعه ما برای همراهی با پناهندگان بیش از همه به چه چیزی نیاز دارد؟
فکر می‌کنم برای همراهی جامعه ما با پناهندگان، پیش از هر چیز به آسودگی خاطر نیاز داریم. شاید این سخن بی‌ربط به نظر برسد، اما در زندگی‌ای که آسودگی ندارد، علاقه‌مند شدن به زندگی دیگران واقعاً دشوار است، این‌طور نیست؟ همان‌طور که واژه «جئونگ» (정، دلبستگی گرم) به‌عنوان قلب گرمی که به دیگران علاقه دارد دیگر کم شنیده می‌شود، می‌ترسم روزی «آسودگی خاطر» هم از میان برود. امیدوارم افراد بیشتری لحظه‌ای بایستند، پیرامون خود را بنگرند و آسودگی مراقبت از دیگران را داشته باشند. آنچه روشن است این است که وقتی با هم باشیم شادتریم.
پرسش 6. در پایان، چه فعالیتی را به کسانی که به موضوع پناهندگان علاقه دارند توصیه می‌کنید؟
اگر به مسئله پناهندگان علاقه دارید، فعالیتی را توصیه می‌کنم که در آن مستقیماً با پناهندگان دیدار کنید. فکر می‌کنم وقتی انسان با انسان دیدار کند، بیش از آشنایی از راه نوشته یا عکس چیزهای بیشتری می‌آموزد و واقعاً در دل می‌نشیند. اما در جامعه ما پناهندگان چندان دیده نمی‌شوند و چنین فرصتی کم پیش می‌آید. پس چه خوب است که مانند فعالان داوطلب MAP، برای کار داوطلبانه‌ای که همراه با پناهندگان است درخواست بدهید؟