پرسش 1. لطفاً خودتان را کوتاه معرفی کنید.
سلام. من Choi Jeong-eun، فعال داوطلب نیمه اول 2025 در «مهاجرت به‌سوی صلح آسیا» (Migration to Asia Peace، MAP) هستم. عضو تیم YES هستم و کارهای مربوط به توانمندسازی و حمایت از بورسیه نوجوانان و جوانان پناهنده را بر عهده دارم.
پرسش 2. لطفاً انگیزه خود از درخواست همکاری با MAP را بگویید.
من از دوران دبیرستان در استرالیا زندگی می‌کردم و بارها نژادپرستی را تجربه کردم. سپس با مرخصی تحصیلی به کره بازگشتم و احساس کردم اینجا نیز هنوز تبعیض علیه مهاجران وجود دارد. این تجربه‌های شخصی انگیزه شرکت من در فعالیت‌های داوطلبانه گوناگون برای فراریان کره شمالی شد. در همین حال میل به اینکه فعال‌تر و در کنار همسایگان به‌حاشیه‌رانده‌شده باشم بیشتر شد و در نتیجه برای MAP درخواست دادم.
پرسش 3. پیش و پس از فعالیت چه تغییری در خودتان احساس می‌کنید؟
بیش از همه، کمک به ثبت‌نام دانش‌آموزی با پیشینه مهاجرتی در مؤسسه زبان را به یاد دارم که کل فرایند را از طریق زوم (ZOOM) با هم پیش بردیم. در جریان ثبت‌نام باید شماره گذرنامه وارد می‌شد، اما گذرنامه نداشت و به مانع برخوردیم، و مجبور شدم چند بار با کارمند مؤسسه تلفنی گفت‌وگو کنم تا مشکل حل شود. خوشبختانه ثبت‌نام بی‌مشکل پایان یافت و پس از آن پیام قدردانی صمیمانه‌ای از دانش‌آموز دریافت کردم. راستش در جریان فعالیت گاهی این تردید پیش می‌آمد که «آیا واقعاً به کسی کمک می‌کنم؟»، اما از این تجربه اطمینان یافتم و نیروی محرکه‌ای برای فعالیت جدی‌تر به دست آوردم.
پرسش 4. چه فعالیتی بیش از همه در خاطرتان مانده است؟
گاهی علاوه بر فعالیت‌های منظم تیم YES، فرصت شرکت در فعالیت‌های تیم‌های دیگر هم بود و در میان آنها، خاطره‌انگیزترین تجربه آماده‌سازی و اداره غرفه «مهاجرت به‌سوی صلح آسیا» در محل ماراتن کودکان «سیو د چیلدرن» (Save the Children Korea) بود. در آنجا سلام‌های سوریه، یمن و افغانستان و بازی‌های سنتی آنها را به کودکان معرفی کردیم و با هم تجربه کردیم. با هم‌سطح‌شدن با کودکان و ارتباط با آنان توانستیم فرهنگ‌های گوناگون را طبیعی به اشتراک بگذاریم و زمان بسیار پرمعنایی بود.
پرسش 5. به نظر شما جامعه ما برای همراهی با پناهندگان بیش از همه به چه چیزی نیاز دارد؟
فکر می‌کنم آنچه جامعه ما برای همراهی با پناهندگان بیش از همه لازم دارد «همدلی» است. همدلی فقط به گفتن «می‌فهمم» ختم نمی‌شود، بلکه دلی و نگرشی است که می‌خواهد از جایگاه آنان یک گام بیشتر نزدیک شود. دلیل اینکه بسیاری از مردم پناهندگان را فقط «دیگری» می‌بینند این است که فرصتی نداشته‌اند پیشینه زندگی و رنج آنان را حس کنند. اما باور دارم اگر کمی بیشتر علاقه نشان دهیم، به داستان آنان گوش دهیم، رودررو شویم و آنان را «همسایه‌ای» بدانیم که در همین فضا زندگی می‌کند، پیش‌داوری و فاصله به‌طور طبیعی کم می‌شود. همدلی تغییر پیش از سیاست و نقطه آغاز آگاهی است. اگر دیدارها و تجربه‌هایی بر پایه همدلی انباشته شود، بحث اجتماعی پیرامون پناهندگان نیز می‌تواند در مسیری گرم‌تر و پخته‌تر پیش برود.
پرسش 6. در پایان، چه فعالیتی را به کسانی که به موضوع پناهندگان علاقه دارند توصیه می‌کنید؟
پیش از هر چیز توصیه می‌کنم مشترک خبرنامه «دیس‌پلیسد» (Displaced) شوید که تیم AP در MAP منتشر می‌کند. من هم به‌عنوان فعال داوطلب پیوسته مشترک آن بوده‌ام. این خبرنامه موضوع‌های مرتبط با پناهندگان را ساده جمع‌بندی می‌کند و مبتدیان هم می‌توانند بدون فشار آن را بخوانند. و اکنون MAP در حال جذب فعالان داوطلب نیمه دوم است! من قاطعانه می‌گویم که فعالیت در MAP هرگز انتخابی نیست که از آن پشیمان شوید. از توجه و درخواست شما بسیار سپاسگزارم!