Q1. لطفاً کوتاه خودتان را معرفی کنید!
سلام، من پارک سه‌یون هستم، داوطلب نیمه‌ی اول 2023. خوشحالم که بهار و تابستان امسال را با MAP و افراد برجسته‌ی درون MAP می‌گذرانم. 🙂
Q2. از انگیزه‌ی همراهی با MAP و کاری که انجام می‌دهید بگویید.
در دانشگاه روابط بین‌الملل خواندم و به کسانی توجه کردم که به دلایل گوناگون از جمله جنگ، بی‌ثباتی سیاسی و تغییر اقلیم ناگزیر شدند زادگاه خود را ترک کنند و پناهنده شوند، و به زندگی آنان پس از ترک وطن. پس از آنکه به مسئله‌ی پناهندگان علاقه‌مند شدم، چه به‌تنهایی و چه در سازمان‌های گوناگون، به کاوش در این مسئله ادامه دادم، اما از جایی به بعد به این فکر افتادم که فراتر از کاوش، پناهندگان را مستقیم ببینم، مستقیم به داستانشان گوش بدهم و حتی اندکی به استقرار پایدار آنان در جامعه‌ی کره کمک کنم.
در همین تشنگی، MAP را به یاد آوردم که با شرکت در رویداد 2020 «کتابخانه‌ی انسان‌ها [پناهنده در همسایگی ما زندگی می‌کند]» با آن آشنا شده بودم. مطمئن شدم که با داوطلبی در MAP می‌توانم یک گام به پناهندگان درون جامعه‌ی خود نزدیک‌تر شوم، درباره‌ی مسئله‌ی پناهندگان بیشتر بیاموزم و این تشنگی را فرو بنشانم؛ برای فراخوان داوطلبان نیمه‌ی اول درخواست دادم و خوشبختانه همراه شدم.
در MAP من از اجرای برنامه‌ی «بورسیه‌ی سامری نیکوکار» پشتیبانی می‌کنم. «بورسیه‌ی سامری نیکوکار» برنامه‌ای است با این هدف که بورسیه‌ای را که «خانه‌ی سامری نیکوکار» (Good Samaritan’s House)، پناهگاه پناهندگان واقع در اویجونگبو، سپرده است، به جوانان پناهنده‌ای بدهد که به حمایت در آموزش زبان کره‌ای، آموزش حرفه‌ای و آموزش عالی نیاز دارند تا بتوانند چشم‌انداز خود را محقق کنند. من مدیریت پرونده‌ی سه بورسیه‌گیر را که در نیمه‌ی اول تازه برگزیده شدند بر عهده دارم، هر هفته با بورسیه‌گیران درباره‌ی برنامه‌ی استفاده از بورسیه و مانند آن گفت‌وگو می‌کنم و در پشتیبانی از برنامه‌های آموزشی مورد نیازشان و رویه‌ی ثبت‌نام کمک می‌کنم. البته هنگام کار گاهی با دیوار بلندی که هنوز در جامعه‌ی ما در برابر پناهندگان وجود دارد روبه‌رو می‌شوم و دشواری حس می‌کنم، اما خوشحالم که با گذر از این دشواری‌ها یکی‌یکی، می‌توانم در مسیر پیشروی بورسیه‌گیران به سوی رؤیاهایشان همراهشان باشم.
Q4. به نظر شما اکنون جامعه‌ی ما برای بهتر شدن به چه چیزی بیشتر نیاز دارد؟
در جریان فعالیت به این فکر افتادم که در جامعه‌ی ما «حقوق انسان» هنوز گرایش شدیدی دارد که درون مرز مفهوم «حقوق شهروندی» حمایت شود. یعنی احساس کردم به جای آنکه هر انسانی به‌طور همگانی از حقوق برخوردار شود، باید شرط «شهروند» یک کشور معین بودن را داشت تا کسی بتواند کامل از حقوق برخوردار شود، و این کمی خفقان‌آور به نظر آمد. امیدوارم به سمت جامعه‌ای برویم که همه‌ی مردم به‌جای صلاحیت، بر پایه‌ی کرامت، مورد احترام حقوق قرار بگیرند، و فکر می‌کنم برای این کار به بنیان نهادی و شکل‌گیری فضای اجتماعی نیاز است.
Q5. چه چیزی شادی کوچک و مطمئن خاص شما را می‌سازد؟
وقتی شب‌ها فقط چراغ مطالعه روشن است و با هدفون به موسیقی دلخواهم گوش می‌دهم و کتاب می‌خوانم، وقتی با عزیزانم غذای خوبی می‌خورم و گفت‌وگو می‌کنم، وقتی در جاهای پردرخت مانند پارک قدم می‌زنم. این زمان‌ها برای من شادی کوچک و مطمئن و بسیار ارزشمندی می‌آورند!
Q10. سرانجام می‌خواهید با فعالیت در MAP چه «تغییری» ایجاد کنید؟
از آنجا که مسئولیت پشتیبانی از اجرای بورسیه‌ی سامری نیکوکار را دارم، می‌خواهم در مدتی که در MAP فعالیت می‌کنم، اندکی در ساختن جامعه‌ای مشارکت کنم که پناهندگان در آن بتوانند آزادانه به خودشکوفایی برسند و به سوی رؤیاهای خود پیش بروند.
