«سلامت هستید؟» پرسیدن چنین احوال‌پرسی‌ای در این سال محتاطانه شده بود. اگر چنین پرسشی به‌صورت «کرونا گرفته‌اید؟» برداشت می‌شد، ممکن بود کسی دستپاچه شود. از سوی دیگر، با روزمره شدن فاجعه، حتی هنگام دیدن آمار وضعیت کرونا نسبت به مرگ و رنج دیگران بی‌حس شدیم.
به‌طرزی طعنه‌آمیز، از پناهندگان بیشتر پرسیدیم «سلامت هستید؟». کرونا در محل‌های کار مهاجران و پناهندگان و در مهدکودک‌ها این‌جا و آن‌جا پخش شد. باید به مبتلایان به کرونا و خانواده‌هایشان روش درمان و قرنطینه را توضیح می‌دادیم و ترجمه می‌کردیم. باید در ارتباط میان اتاق بستری و بیماران کمک می‌کردیم. همچنین به پناهندگانی که مشتاقانه منتظر سیاست واکسیناسیون مهاجران بودند و پناهندگانی که از واکسن‌زدن می‌ترسیدند، هر دو اطلاعات رساندیم. ارسال بسته‌های کمکی به خانواده‌های پناهنده نیز مانند سال 2020 ادامه یافت.
به همین ترتیب یک سال در بی‌خبری گذشت.
تقریباً هر روز با پناهندگان صحبت می‌کردیم، اما چون مشاوره‌ی حضوری و بازدید خانگی ناممکن شده بود، احساس خفگی داشتیم. سال گذشته خواستار پاسخ به فاجعه‌ای شدیم که پناهندگان و مهاجران را هم دربرگیرد، اما هیچ پیشرفتی حاصل نشد. برای آنکه ببینیم این فاجعه را چگونه تاب می‌آورند، پژوهشی انجام دادیم. این کار مثل مرمت طویله پس از گم شدن گاو بود. اگر وقتی فهمیدیم کرونا همه‌گیری جهانی شده و غلبه بر آن در مدتی کوتاه دشوار است پژوهش را انجام داده بودیم، به تدوین راهکارها کمک می‌کرد. اما هنگامی که این پژوهش را به پایان می‌رساندیم نیز کرونا در آستانه‌ی گسترش گسترده با جهش‌های تازه بود. فاجعه ادامه داشت.
نتایج پژوهش راهی را که MAP باید در پیش بگیرد نشان می‌دهد. باید جامعه‌ای بسازیم که پناهندگان حاشیه‌ای‌شده را که احساس انزوای شدید دارند در آغوش بگیرد. باید حمایت کنیم تا پناهندگان به‌عنوان ساکنان بتوانند در پاسخ به فاجعه مشارکت کنند. بدون گشودگی دل و حمایت شهروندان، این کار دشوار خواهد بود. امیدواریم دل‌خواستن برای با هم زیستن بر کرونا غلبه کند و گسترش یابد.
همه‌ی اعضای دبیرخانه‌ی مهاجرت به‌سوی صلح آسیا (Migration to Asia Peace)