🗣💬
📌جمعه 6 اکتبر
📌دبیرستان این‌چانگ (Inchang High School)
این بار به دبیرستان این‌چانگ در شهر گوری رفتیم~
شش سخنران پناهنده با بیش از 450 دانش‌آموز دیدار کردند!
در کلاس‌ها پرسش‌ها و گفت‌وگوهای بسیاری رد و بدل شد،
و ما آنچه را که بیش از همه در خاطرشان ماند گردآوری کرده‌ایم!
🍁 نائیم
از این رویداد چیزهای زیادی آموختم. گفت‌وگو میان جامعهٔ کره و جامعهٔ مهاجران راه را به‌سوی جامعه‌ای چندفرهنگی‌تر و قابل‌زیست‌تر باز می‌کند. مردم، و به‌ویژه دانش‌آموزان، باید دربارهٔ مهاجرت و مهاجران اطلاعات درست داشته باشند و برای این کار باید گفت‌وگو کرد تا یکدیگر را بهتر بفهمیم. به نظرم از این راه می‌توان نگرش جامعهٔ کره نسبت به پناهندگان را تغییر داد و جامعه‌ای چندفرهنگی و زیبا ساخت. چون نظرهای فوق‌العادهٔ بسیاری از دانش‌آموزان شنیدم، دوست دارم همچنان در چنین رویدادهایی شرکت کنم؛ برای ایجاد تغییر.
🍁 نانگ‌مای
پرسش «آیا اکنون خوشحال هستید؟» در خاطرم مانده است. فکر می‌کنم پرسشی ساده است، اما پاسخ دادن به آن دشوار است. پاسخ دادم: «صددرصد نه.»
🍁 رایون‌وو لا
مقایسهٔ سوریه و کره بیش از همه در خاطرم مانده است. وقتی دربارهٔ مدرسه‌های سوریه صحبت کردم، تصور آن برای دانش‌آموزان دشوار به نظر می‌رسید. برای اینکه راحت‌تر بفهمند، کرهٔ شمالی را مثال زدم. وقتی گفتم زندگی در سوریه تا این اندازه آزاد نیست و سرکوبگرانه است، دانش‌آموزان همدلی نشان دادند. من نتوانستم به چنین مدرسه‌ای بروم و به دانش‌آموزان گفتم که به آن‌ها غبطه می‌خورم.
دربارهٔ نامم هم پرسیدند. توضیح دادم که چرا نام خانوادگی «را» (라) را برگزیدم و نام «یون‌وو» را چگونه ساختم.
🍁 رضایی
برایم جالب بود که دانش‌آموزان فعالانه در گفت‌وگو شرکت می‌کردند و دربارهٔ من بسیار کنجکاو بودند. دربارهٔ افغانستان پرسیدند و اینکه اکنون در کره چه می‌کنم و در آینده چه می‌خواهم بکنم. دربارهٔ خانواده‌ام هم سؤال کردند.
🍁 شیما
در مجموع واکنش دانش‌آموزان خوب بود. خوشحال شدم که دانش‌آموزان اثر پسرم را که روی کارت‌پستالم نقاشی شده بود دیدند و گفتند زیباست. یکی از دانش‌آموزان پرتره‌ای زیبا از من کشید. یکی دیگر در نظرش نوشت: «جمله‌ای که شما گفتید، یعنی “هر کسی در هر زمانی ممکن است پناهنده شود”، به دلم نشست.» در طول گفت‌وگو دربارهٔ نظرم نسبت به فیلم «آپارتمان بتنی» (Concrete Utopia) صحبت کردم و یکی از دانش‌آموزان گفت با نظر من موافق است. به نظرم احساس مادرانه واقعاً نیرومندترین احساس است.
🍁 فردی
زمانی چیزی دربارهٔ کره نمی‌دانستم، اما چون این تنها گزینه بود به اینجا آمدم. دوست داشتم در صورت امکان به کشوری بروم که زبانش را بدانم، ولی هنگام فرار از کشورم چنان فوریتی در کار بود که کره را انتخاب کردم. این ماجرا را برای دانش‌آموزان گفتم چون امیدوارم آن‌ها به‌عنوان شهروندانی که آینده را رهبری خواهند کرد، به مسئلهٔ پناهندگانی که در شرایط نومیدکننده‌ای هستند توجه کنند و اقدام کنند.
