Q1. لطفاً خودتان را کوتاه معرفی کنید و بگویید چرا برای همکاری با MAP درخواست دادید.
سلام. من Lee Sae-bin، فعال تیم MHPSS در MAP در نیمه‌ی دوم 2025 هستم. همواره به برابری سلامت و بهداشت عمومی، به‌ویژه مسائل سلامت اقشار آسیب‌پذیر، علاقه داشته‌ام. دشواری‌های آنان صرفاً مسئله‌ی فردی نیست و با عوامل ساختاری مانند مانع زبانی، دسترسی ناکافی به مراقبت پزشکی و طردشدگی اجتماعی پیوند نزدیک دارد. به‌ویژه پناهندگانی که از جنگ و تبعیض گریخته و به کره آمده‌اند، در محیط تازه هم‌زمان با دشواری‌های روانی و جسمی روبه‌رو هستند و فکر می‌کنم سلامت آنان نیز حقی است که باید حتماً تضمین شود. فعالیت در تیم MHPSS را جایی احساس کردم که می‌تواند این دغدغه را به حمایت واقعی تبدیل کند و به همین دلیل درخواست دادم.
Q2. اکنون در تیم دقیقاً چه کاری انجام می‌دهید؟
من در تیم MHPSS مسئول شناسایی مشکلات سلامت روانی و جسمی پناهندگان و پیوند دادن آنان به حمایت پزشکی و روانی لازم هستم. وضعیت مراجعان تازه یا متقاضیان حمایت را در مشاوره بررسی می‌کنم و درمان لازم، مراکز درمانی و منابع قابل پیوند را با هم هماهنگ می‌کنم، و کسانی را که در بلندمدت به حمایت نیاز دارند به‌طور منظم پایش می‌کنم. همچنین برای حل سریع دشواری‌های مرتبط با سلامت مانند پرس‌وجو درباره‌ی هزینه‌ی درمان و مشاوره‌ی انتقال بیمارستان، حمایت عملی هم بر عهده دارم. اخیراً در برنامه‌ی برگزارشده به میزبانی KBS و انجمن عصب‌روان‌پزشکی کره (Korean Neuropsychiatric Association) شرکت کرده‌ام و به پیوند طبیعی‌تر پناهندگان با جامعه‌ی محلی کمک می‌کنم. با فعالیت‌های گوناگون به ساختن نظام حمایتی عملی که بازگشت زندگی روزمره‌ی پناهندگان را پشتیبانی می‌کند سهم دارم.
Q3. در طول فعالیت تا امروز، چه لحظه‌ای برای شما بیشترین تأثیر را داشت؟
تأثیرگذارترین لحظه تجربه‌ی پیوند اضطراری یک زن باردار در هفته‌ی 39 بارداری با مرکز درمانی بود. من در کنار فعالیت در MAP، در کلینیک رافائل (Raphael Clinic)، که درمانگاه رایگان کارگران خارجی است، داوطلبانه PA (کمک‌پزشک) هم بودم و کل فرایند را که ابتدا آن‌جا به درمان این زائو کمک کردیم و سپس او را به MAP وصل کردیم با هم پیش بردم. آن زمان زائو فوراً به محیط زایمان ایمن نیاز داشت، بنابراین تیم MHPSS با همکاری منابع پزشکی و رفاه اجتماعی حمایت لازم را سریع هماهنگ کرد. بعد وقتی خبر شنیدم که زائو بی‌خطر فرزندش را به دنیا آورد، آسودگی و سپاسگزاری بزرگی بر من نشست. این تجربه لحظه‌ای بود که یک بار دیگر عمیقاً دریافتم «حمایتِ پیوسته» برای کسانی که در وضعیت آسیب‌پذیر قرار دارند چه نیروی بزرگی است.
Q4. به نظر شما برای این‌که جامعه‌ی ما با پناهندگان همراه شود، چه چیزی از همه بیشتر لازم است؟
فکر می‌کنم «گسترش نقاط تماس» میان پناهندگان و شهروندان لازم است. بسیاری از مردم پناهندگان را فقط موجودی در اخبار می‌دانند، اما وقتی دیدار واقعی رخ دهد، گستره‌ی درک و همدلی با زندگی یکدیگر بیشتر می‌شود. برای نمونه باید فرصت‌هایی بیشتر شود که شهروندان طبیعی با زندگی پناهندگان پیوند بخورند، مانند شرکت در رویدادهای جامعه‌ی محلی، آموزش بهبود نگرش در مدارس و بیمارستان‌ها و نهادهای عمومی، و محتوای رسانه‌ای که در زندگی روزمره بتوان صدای پناهندگان را در آن شنید. فکر می‌کنم باید این نقاط تماس انباشته شود تا پناهندگان «بیگانه‌ی» جامعه‌ی ما نباشند و همسایه‌هایی شناخته شوند که با هم زندگی می‌کنند. باور دارم در نهایت این تغییر برای استقرار پایدار پناهندگان و زندگی سالم آنان هم بنیان مهمی خواهد بود.
Q5. در فعالیت در MAP چه «تغییری» را احساس کردید؟ یا می‌خواهید چه «تغییری» ایجاد کنید؟
با فعالیت در MAP اطمینان یافتم که تجربه‌ی سلامت جهانی، دیدگاه بهداشت عمومی و دانش پرستاری‌ام می‌تواند ابزاری عملی برای تضمین حقوق کسی باشد. با فکر و هماهنگی مشترک درباره‌ی این‌که از دید پناهنده چه چیزی لازم است، توانستم لحظه‌هایی را مستقیماً تجربه کنم که یک پیوند کوچک زندگی را تغییر می‌دهد. بر پایه‌ی تجربه‌ی MAP می‌خواهم کمک کنم مشکلات سلامت و دشواری‌های روزمره‌ی اقشار آسیب‌پذیر اجتماعی در حمایت کوتاه‌مدت متوقف نماند و به راه‌حل ساختاری برسد. می‌خواهم نظام پیوندی بسازم که منابع پزشکی، روانی و رفاه اجتماعی بی‌گسست به هم متصل بماند، و میان پژوهش و عمل نقش پل را داشته باشم تا سیاست‌ها و نظام‌ها بتوانند صداهای واقعیت را بازتاب دهند.
Q6. MAP چگونه می‌تواند به سراغ کسانی برود که مسئله‌ی پناهندگان را دشوار می‌دانند؟
فکر می‌کنم مهم است MAP برای کسانی که مسئله‌ی پناهندگان را دشوار می‌دانند، نخست با قالب‌های آشنا و محتوای بی‌فشار به سراغشان برود. مسئله‌ی پناهندگان ممکن است برای برخی سنگین و پیچیده احساس شود، و حس کردم روش‌هایی که در زندگی روزمره طبیعی با آن‌ها برخورد می‌شود، مانند ویدئوی کوتاه، کارت‌نیوز و مصاحبه، مؤثر است. انتظار دارم این تلاش‌های MAP بنیان مهمی برای نسل‌های آینده هم باشد. اگر محیطی فراهم شود که کودکان و نوجوانان و دانشجویان مسئله‌ی پناهندگان را به‌عنوان موضوع اجتماعی آشنا بپذیرند، نسل بعد حساسیت و فراگیری گسترده‌تری خواهد داشت. امیدوارم MAP از این پس فعالیت‌هایش را به شیوه‌های گوناگون گسترش دهد و جریانی بسازد که افراد بیشتری طبیعی به این موضوع علاقه‌مند شوند.
