Q1. لطفاً خودتان را معرفی کنید و انگیزه‌ی درخواستتان را بگویید!
سلام! من Jung Seon-u، داوطلب تیم DR هستم. با ارزش‌ها و فعالیت‌هایی که MAP دنبال می‌کند عمیقاً همدلی کردم و به‌عنوان داوطلب درخواست دادم. پیش‌تر در فعالیت داوطلبانه در همبستگی فرزندخواندگان خارج از کشور (G.O.A.’L) دریافته بودم که ارتباط و پیوند با افرادی از پیشینه‌های فرهنگی گوناگون چه معنای بزرگی دارد. در حالی که به ارزش مشارکت پیوسته برای جامعه فکر می‌کردم، با MAP آشنا شدم و با فعالیتی که به پناهندگانِ گریخته از جنگ و تبعیض کمک می‌کند تا در محیطی تازه زندگی خود را مستقلانه ادامه دهند عمیقاً همدلی کردم و خواستم یاری‌رسان باشم؛ به همین دلیل درخواست دادم.
Q2. اکنون در تیم دقیقاً چه کاری انجام می‌دهید؟
من اکنون در تیم DR مسئول برگزاری و آماده‌سازی رویداد <گفت‌وگو با پناهندگان> (Dialogue with Refugees) هستم. برای آماده‌سازی رویداد اسناد را تنظیم می‌کنم و سخنرانان را دعوت می‌کنم، و پس از پایان رویداد کارت‌نیوز تهیه می‌کنم و در اینستاگرام هم منتشر می‌کنم. برای این‌که داستان سخنران در رویداد «گفت‌وگو با پناهندگان» مؤثر منتقل شود، پیش از رویداد با او دیدار و گفت‌وگو می‌کنم و مطالب تبلیغاتی و کارت‌پستال هم طراحی می‌کنم. برای پیشرفت بیشتر برنامه در آینده، کارگاهی هم برگزار کردیم و زمانی را به مرور فعالیت‌های گذشته اختصاص دادیم.
Q3. در طول فعالیت تا امروز، چه لحظه یا فعالیتی برای شما بیشترین تأثیر را داشت؟
تأثیرگذارترین فعالیت، تجربه‌ی شرکت در برنامه‌ی <گفت‌وگو با پناهندگان> در دبیرستان Inchang بود. چون نخستین محیط میدانی در فعالیت تیم DR برایم بود، بیشتر در یادم مانده است. به‌ویژه چون برای همه‌ی دانش‌آموزان سال اول برگزار شد، فرصتی پرمعنا بود تا مستقیماً با چند سخنران پناهنده و فعالان دیدار و گفت‌وگو کنم. در این رویداد مترجم شفاهی بودم و پیش از آن با سخنران ارتباط داشتم و همراه او آماده‌سازی کردم، و از این راه توانستم داستان سخنران را عمیق‌تر درک کنم. مهم‌تر از همه، با دیدن این‌که دانش‌آموزان بسیاری جدی گوش می‌دادند و مشارکت می‌کردند، دریافتم که این برنامه به عرصه‌ای برای همدلی و پیوند بدل شده است.
Q4. به نظر شما برای این‌که جامعه‌ی ما با پناهندگان همراه شود، چه چیزی از همه بیشتر لازم است؟
در جامعه‌ی کره هنوز مسئله‌ی پناهندگان اغلب چیزی دور احساس می‌شود. اما همان‌طور که برنامه‌ی «گفت‌وگو با پناهندگان» نشان می‌دهد، تجربه‌ی دیدار مستقیم و گفت‌وگو تأثیری نیرومندتر از انتظار دارد. بنابراین فکر می‌کنم باید با گسترش عرصه‌های دیدار و تجربه‌ی پیوسته، توجه و درک نسبت به مسئله‌ی پناهندگان را افزایش داد. در عین حال، برای این‌که این تغییر یک‌باره نباشد و پایدار بماند، فکر می‌کنم باید بنیان نهادی فراهم شود تا پناهندگان بتوانند به‌عنوان اعضای جامعه جا بیفتند.
Q5. در فعالیت در MAP چه «تغییری» را احساس کردید؟ همچنین در آینده می‌خواهید چه «تغییری» ایجاد کنید؟
با فعالیت در MAP توانستم ارزش همبستگی را که پیش‌تر مبهم دنبال می‌کردم در واقعیت حس کنم. از راه «گفت‌وگو با پناهندگان» مستقیماً تجربه کردم که لحظه‌ای که افرادی با پیشینه‌های متفاوت در یک جا گرد می‌آیند، گفت‌وگو می‌کنند و ارتباط برقرار می‌کنند چه نیروی بزرگی دارد. همچنین دیدار با کسانی که در جاهای گوناگون بیرون از مدرسه فعالیت می‌کنند خود برایم زمانی بسیار پرمعنا بود و به نظر می‌رسد اکنون با دید گسترده‌تری از گذشته به جامعه نگاه می‌کنم. در آینده می‌خواهم بر پایه‌ی تجربه‌هایی که در MAP آموخته‌ام، به ساختن عرصه‌ای کمک کنم که در آن اعضای گوناگون جامعه با هم پیوند بخورند و با هم رشد کنند.
Q6. MAP چگونه می‌تواند به سراغ کسانی برود که مسئله‌ی پناهندگان را دشوار می‌دانند؟
فکر می‌کنم خوب است از فرصت‌های گوناگون استفاده شود تا صدای MAP به افراد بیشتری برسد. علاوه بر سخنرانی در مؤسسه‌های آموزشی، اگر فعالیت‌های MAP و داستان پناهندگان از راه جشنواره‌ها و رویدادهای محلی، پلتفرم‌های آنلاین و مانند آن معرفی شود تا به افرادی هم که با مسئله‌ی پناهندگان آشنا نیستند طبیعی برسد، فکر می‌کنم می‌توان همدلی بیشتری ایجاد کرد. من هم به‌عنوان عضوی از MAP می‌خواهم در این فعالیت‌ها سهمی داشته باشم.
