📌چهارشنبه 1 نوامبر 📌مرکز کارگران خارجی اونپیونگ (Eunpyeong Migrant Workers’ Center)
در این رویداد معلم نائیم در مرکز کارگران خارجی اونپیونگ با دانش‌آموزان دبیرستان دائه‌سونگ (Daesung High School) همراه بود. با ترجمهٔ @clancy_lee، آقای سون گئون‌وونگ گفت‌وگو را راهبری کرد و پرسش‌های بسیاری رد و بدل شد! حالا با هم نظر معلم نائیم و آقای سون گئون‌وونگ و پرسش‌هایی را که مطرح شد مرور کنیم؟؟🕺
پرسش‌هایی که مطرح شد🎈
- چرا رشتهٔ مهندسی خواندید؟
- آیا کشور هیچ حمایتی از پناهندگان نمی‌کند؟
- استادی بود که تبعیض قومی می‌کرد؛ در دورهٔ راهنمایی و دبیرستان چنین چیزی نبود؟
- در پایان، اگر چیزی هست که می‌خواهید به دانش‌آموزان بگویید، بفرمایید (پرسش معلم کلاس)
🍪معلم نائیم 💡حضور به‌عنوان پناهنده در برابر دانش‌آموزان دبیرستانی در مرکز کارگران خارجی اونپیونگ تجربه‌ای واقعاً شادی‌بخش و لذت‌بخش بود. چیزی که امروز به من انگیزه داد این بود که دانش‌آموزان با صبوری و تمرکز، فعالانه به حرف‌هایم گوش دادند، صدای پناهندگان به گوش آن‌ها رسید و برایشان جالب بود که برای اولین بار با یک پناهنده گفت‌وگو کنند. چون فقط از طریق رسانه‌ها شنیده بودند، دربارهٔ پناهندگان، افغانستان و اقلیت‌های قومی افغانستان، به‌ویژه هزاره‌ها، صحبت کردیم و به پرسش‌های یکدیگر هم پاسخ دادیم. برای مثال وقتی پرسیدم دربارهٔ جامعهٔ چندفرهنگی کره چه فکر می‌کنند، نظر همهٔ دانش‌آموزان مثبت بود. دربارهٔ آیندهٔ افغانستان پرسیدند و دانش‌آموزان گفتند: «آیا رژیم کنونی تغییر خواهد کرد؟» پاسخ دادم بله، رژیم تغییر خواهد کرد، اما چون در زندگی‌ام چهار رژیم را در افغانستان تجربه کرده‌ام، دربارهٔ ثبات مطمئن نیستم.
🍪آقای سون گئون‌وونگ
💡دانش‌آموزان دبیرستانی چون بر امتحان سراسری دانشگاه (سونونگ) تمرکز می‌کنند، اغلب به موضوعاتی که در آن امتحان نیست علاقه‌ای ندارند؛ از اینکه دانش‌آموزان دبیرستان دائه‌سونگ اشتیاق زیادی به پناهندگان داشتند شگفت‌زده شدم. اینکه بی‌وقفه دربارهٔ افغانستان، قوم هزاره، پناهندگان و نائیم پرسش می‌کردند و ارتباط برقرار می‌کردند، تأثیرگذار بود. از لحظهٔ معرفی کوتاه تا پایان جلسه، با دیدن دانش‌آموزانی که با چشمانی درخشان به نائیم نگاه می‌کردند، امیدوار شدم که در آینده بتوانیم دنیایی بهتر از اکنون بسازیم. به‌ویژه، در میان دانش‌آموزانی که فعالانه پرسیدند، دانش‌آموزی که در انتها آرام در عقب کلاس فقط گوش می‌داد، در پایان با صدایی آهسته گفت که از این فرصت احساس کرده پناهندگان باید خوشامد گفته شوند؛ این برایم تأثیرگذار بود. صرف‌نظر از اینکه در آن جمع فعال بودند یا پرسش زیادی داشتند، می‌شد دید که همه با نائیم از انسان به انسان تعامل داشتند. می‌خواهم تلاش کنم که در آینده افراد بیشتری در «گفت‌وگو با پناهندگان» شرکت کنند.
