[اطلاعیه‌ی مطبوعاتی مشترک] «بازداشت‌شدگان هم انسان‌اند! برای پذیرش مرگبار در گرمای شدید فوراً چاره‌ای بیندیشید» نشست خبری اضطراری در محکومیت پذیرش در گرمای شدید در مراکز بازداشت و درخواست تدابیر

2026-08-11

150

[اطلاعیه‌ی مطبوعاتی مشترک]

«بازداشت‌شدگان هم انسان‌اند! برای پذیرش مرگبار در گرمای شدید فوراً چاره‌ای بیندیشید»

نشست خبری اضطراری در محکومیت پذیرش در گرمای شدید در مراکز بازداشت و درخواست تدابیر

○ عنوان : نشست خبری اضطراری در محکومیت پذیرش در گرمای شدید در مراکز بازداشت و درخواست تدابیر

○ زمان : سه‌شنبه، 11 اوت 2026، ساعت 11:30 صبح

○ مکان : مقابل ساختمان سارانگچه‌ی کاخ ریاست‌جمهوری (청와대 사랑채)

○ برگزارکنندگان مشترک : سازمان‌های امضاکننده در ادامه

○ برنامه‌ی نشست خبری

– مجری : وکیل سو چه‌وان (Seo Chae-wan)، رئیس تیم بین‌المللی وکلا برای جامعه‌ی دموکراتیک (민변)

– سخنرانی 1 : <وضعیت پذیرش در گرمای شدید و نقد واکنش وزارت دادگستری> فعال کانگ سونگ‌جون (Kang Seong-jun)، کمیته‌ی حقوق بشر کاتولیک (천주교인권위원회)

– سخنرانی 2 : <مشکلات حقوقی پذیرش در گرمای شدید و برنامه‌ی طرح شکایت قانون اساسی> وکیل کیم دونگ‌هیون (Kim Dong-hyeon)، حقوق ساز امید (공익인권변호사모임 희망을만드는법)

– سخنرانی 3 : <محکومیت بی‌توجهی به پذیرش در گرمای شدید در مراکز نگهداری خارجیان و درخواست حل مشکل از ریشه> فعال تاری (Tari)، شبکه‌ی واکنش به بازداشت مهاجران (이주구금대응네트워크)

– سخنرانی 4 : <درخواست قانونی‌کردن معیارهای مقابله با گرمای شدید در مراکز بازداشت> وکیل کیم بیونگ‌مین (Kim Byeong-min)، کمیته‌ی حقوق اقلیت‌های وکلا برای جامعه‌ی دموکراتیک (민변 소수자인권위원회)

※ پس از نشست خبری، «نظریه‌ی جامعه‌ی مدنی درباره‌ی مسئله‌ی پذیرش در گرمای شدید در مراکز بازداشت» به کاخ ریاست‌جمهوری تحویل داده می‌شود

※ پرسش و پیگیری : وکیل کیم دونگ‌هیون (حقوق ساز امید) 010-2762-8952

از زحمات رسانه‌ای که به سوی جامعه‌ی دموکراتیک گام برمی‌دارد سپاسگزاریم.

2. در حالی که گرمای بی‌سابقه روزبه‌روز ادامه دارد، افرادی که در مراکز اصلاح و تربیت و مراکز نگهداری خارجیان بازداشت‌اند، نه می‌توانند خود از گرما بگریزند و نه به مکانی خنک‌شده بروند، و جان و سلامت‌شان در خطر است.

3. بر پایه‌ی گزارش‌های اخیر رسانه‌ها، دمای سلول‌های مراکز اصلاح و تربیت به 37 درجه نزدیک است. بیشتر سلول‌ها تجهیزات سرمایشی ندارند و زندانیان برای تحمل گرما به پنکه و آب یخ محدودی که داده می‌شود تکیه می‌کنند. سلول‌هایی که ازدحام و کمبود تهویه هم به آن‌ها افزوده شده، حتی شب‌ها نیز گرما از آن‌ها بیرون نمی‌رود و عملاً به «دیگ بخار» تبدیل شده‌اند.

4. با این همه، وزارت دادگستری پروژه‌ی تقویت تجهیزات سرمایشی مراکز اصلاح و تربیت را که امسال حدود 1.2 میلیارد وون برای آن در نظر گرفته بود، موقتاً متوقف کرد. این پروژه نه نصب کولر در سلول‌ها، بلکه حداقل تدبیر یعنی نصب تجهیزات سرمایشی در راهروی بخش‌های زندانیان آسیب‌پذیر در برابر بیماری‌های ناشی از گرما مانند سالمندان، معلولان و بیماران و برخی بخش‌های پرازدحام زنان بود. وزارت دادگستری به بهانه‌ی انتقاد بخشی از افکار عمومی، حتی حداقل اقدام برای حفظ جان و سلامت زندانیان را هم عقب کشید.

وضعیت مراکز نگهداری خارجیان نیز تفاوتی ندارد. کسانی که در مراکز نگهداری خارجیان بازداشت‌اند، با آنکه مدت طولانی در فضایی تنگ و بسته زندگی می‌کنند، حتی سرمایش کافی، یخ و آب خنک دریافت نمی‌کنند. «نگهداری» خارجیان مجازات نیست، اما بازداشت‌شدگان مرکز در شرایطی چنان سخت‌اند که می‌گویند «در بازداشتگاه دست‌کم یخ می‌دادند».

کسی که از آزادی محروم شده است نمی‌تواند برای گریز از گرما از تجهیزات سرمایشی استفاده کند یا به مکان دیگری برود. بنابراین دولت باید برای حفظ جان و سلامت آنان اقداماتی فعال‌تر از تدابیر عمومی مقابله با گرما اتخاذ کند. هیچ‌کس را نمی‌توان به این دلیل که مرتکب جرمی شده یا اقامت خود را از دست داده است، سزاوار رنج در گرمای شدید دانست. در مجازاتی که دادگاه حکم داده یا در دستور نگهداری ناشی از اخراج اجباری، حکم «گرما را تحمل کن» وجود ندارد.

7. مجازات باید متناسب با شدت جرم و عادلانه اجرا شود. اگر با وجود محکومیت به حبس یکسان، مقدار کل رنجی که باید تحمل شود بسته به این‌که محکوم در تابستان حبس را می‌گذراند یا نه تفاوت کند، این‌که تصادف آب‌وهوا شدت مجازات را تعیین کند با عدالت قضایی ناسازگار است. با این حال، قانون اجرای مجازات‌ها در وضع کنونی درباره‌ی تجهیزات سلول فقط از «گرمایش» سخن می‌گوید و حفظ دمای مناسب را مقرر نمی‌کند، و در دستورالعمل فقط یک «تکلیف به تلاش» توخالی وجود دارد و معیار کمی وجود ندارد. دادگاه قانون اساسی پیش‌تر مقرره‌ای از قانون چارچوب بی‌طرفی کربنی را که هیچ معیار کمی نداشت، به دلیل حمایت ناکافی خلاف قانون اساسی دانسته است. مدارس معیار دمای سرمایش 26 تا 28 درجه و نظام بازرسی دوره‌ای دارند، و محل‌های کار، کار طولانی در دمای محسوس 31 درجه یا بیشتر را «کار در گرما» تعریف کرده‌اند و برای نقض تکلیف اقدام پیشگیرانه حتی مجازات کیفری مقرر کرده‌اند. فقط مراکز بازداشت‌اند که حداقل معیار ندارند. تعیین معیار دما و بازرسی دوره‌ای که بدون صرف بودجه هم همین حالا ممکن است انجام نمی‌شود، و زندانیانی که حتی نمی‌توانند دماسنج همراه داشته باشند، در صورت نقض حقوق‌شان راهی برای اثبات آن ندارند.

8. محیط بازداشت در گرما مسئله‌ی زندانیان به‌تنهایی نیست. کارمندان بخش اصلاح و تربیت که در همین فضا کار می‌کنند نیز دقیقاً در معرض خطر بیماری‌های ناشی از گرما هستند. کارمندان بخش اصلاح و تربیت که در فضای مرطوب بالای 35 درجه با تجهیزات حفاظتی کار می‌کنند، باید با اختلاف‌های میان زندانیان که به‌شدت افزایش می‌یابد و حملات به نگهبانان زندان مقابله کنند. اگر بیماری ناشی از گرما یا حادثه‌ی ناگهانی رخ دهد، مسئولیت مدیریتی بر عهده‌ی کارمندان بخش اصلاح و تربیت است. یعنی مشکل نبود تدابیر سرمایشی و معیار دما به کارکنان میدانی منتقل می‌شود. رها کردن مراکز بازداشت در گرما جان و سلامت هم زندانیان و هم کارمندان اصلاح و تربیت را تهدید می‌کند.

9. دولت گرما را «فاجعه‌ی اقلیمی ملی» اعلام می‌کند، اما جان و سلامت کسانی را که خود مستقیماً بازداشت کرده است، به حال خود رها می‌کند. سرمایش مسئله‌ی امتیاز یا رفاه نیست، بلکه مسئله‌ی جان، سلامت و کرامت انسان است. رها کردن محیط خطرناک مراکز بازداشت به بهانه‌ی بودجه یا افکار عمومی، کنارگذاشتن تکلیف حمایت دولت است.

10. بر این پایه، سازمان‌های حقوق بشری جامعه‌ی مدنی در 11 اوت 2026 (سه‌شنبه) ساعت 11 صبح مقابل ساختمان سارانگچه‌ی کاخ ریاست‌جمهوری نشست خبری مشترکی برگزار کردند و پذیرش در گرمای شدید در مراکز بازداشت را محکوم و درخواست تدابیر کردند.

از شما درخواست توجه و پوشش خبری فراوان داریم.

※ پیوست 1. متن سخنرانی‌ها

※ پیوست 2. نظریه‌ی جامعه‌ی مدنی درباره‌ی مسئله‌ی پذیرش در گرمای شدید در مراکز بازداشت

11 اوت 2026

수용자인권증진모임(공익인권변호사모임 희망을만드는법, 민주사회를 위한 변호사모임 소수자인권위원회·공익인권변론센터, 천주교인권위원회), 국제민주연대, 난민인권센터, 노동인권 실현을 위한 노무사모임, 다산인권센터, 생명안전 시민넷, 울산이주민센터, 이주구금대응네트워크((사)한국알트루사 난민과함께살기, DLG공익인권센터, 공익법단체 두루, 공익법센터 어필, 공익인권법재단 공감, 난민인권센터, 대한불교조계종 사회노동위원회, 소수자난민인권네트워크, 아시아평화를향한이주MAP, 외국인이주·노동운동협의회, 울산이주민센터, 용인이주노동자쉼터, 이주노동자인권·노동권 실현을 위한 대구경북지역연대회의, 이주노동자평등연대, 이주민센터친구, 이주민지원공익센터 감사와 동행, 이주여성인권포럼, 천주교인권위원회, 트랜스보더링랩, 화성외국인보호소방문시민모임 마중), 이주노동자평등연대(건강권 실현을 위한 보건의료단체연합(건강권 실현을 위한 행동하는 간호사회, 건강사회를 위한 약사회, 건강사회를 위한 치과의사회, 노동건강연대, 인도주의실천의사협의회, 참의료실현청년한의사회), 노동당, 노동사회과학연구소, 노동전선, 녹색당, 대한불교조계종사회노동위원회, 성공회용산-혜화나눔의집, 민변노동위원회, 사회진보연대, 이주노동자노동조합(MTU), (사)이주노동희망센터, 이주노동자운동후원회, 이주민센터친구, 인권운동네트워크 바람, 전국민주노동조합총연맹, 전국불안정노동철폐연대, 지구인의정류장, 천주교인권위원회, 필리핀공동체카사마코, 한국비정규노동센터), 인권운동공간 활, 인권운동사랑방, 전북평화와인권연대, 제주평화인권연구소왓, 참여연대, 트랜스보더링랩(Trans-border-ing Lab) (15개 단체)

※ پیوست 1. متن سخنرانی‌ها

[سخنرانی 1] وضعیت پذیرش در گرمای شدید و نقد واکنش وزارت دادگستری

فعال کانگ سونگ‌جون (کمیته‌ی حقوق بشر کاتولیک)

ده سال پیش، در اوت 2016 بود. آن زمان هم مانند امسال گرما ادامه داشت. دو زندانی زندان بوسان به فاصله‌ی یک روز پشت سر هم جان باختند. بر پایه‌ی کالبدشکافی سازمان ملی پزشکی قانونی، علت مرگ گرمازدگی و مانند آن برآورد شد. بر پایه‌ی تحقیق مستقیم کمیسیون ملی حقوق بشر (National Human Rights Commission of Korea)، در آن روزها بیشینه‌ی دما 37.3 درجه بود و شب‌های گرم و استوایی 20 روز ادامه داشت. مساحت سلول بازجویی که آنان در آن نگهداری می‌شدند 5.22 مترمربع بود و در هر سلول 3 نفر جای داده شده بودند، بنابراین سهم هر نفر فقط 1.74 مترمربع بود. این کمتر از 2.58 مترمربع برای هر نفر بود که معیار محاسبه‌ی ظرفیت نگهداری مراکز اصلاح و تربیت است. مدیریت زندان از ترس خودکشی و حوادث مشابه پنکه نصب نکرده بود و فقط بادبزن داده بود. همچنین سه بار در روز آب لوله‌کشی را قطع کرده و آب‌رسانی را محدود کرده بود.

به سبب بحران اقلیمی، در تابستان گرمای شدید و شب‌های گرم ادامه می‌یابد و در زمستان سرمای سخت رخ می‌دهد. اکنون گرمای شدید و سرما برای همه‌ی شهروندان به فاجعه تبدیل شده است. زندانیان مراکز اصلاح و تربیت چون آزادی جسمی‌شان محدود است، در برابر گرمای شدید و سرما آسیب‌پذیرترند. اما در قوانین مربوط حتی معیار دمای مناسب داخل ساختمان وجود ندارد و ماده‌ای که تکلیف حفظ دمای مناسب را مقرر کند هم نیست.

کمیسیون ملی حقوق بشر در سال 2019 پس از بازدید از مراکز اصلاح و تربیت توصیه کرد که در قوانین، معیار دمای مناسب داخل ساختمان تعیین شود و مقرراتی برای اقداماتی که بتواند آن را حفظ کند وضع شود. اما وزارت دادگستری رد کرد. دلیلش این بود که «اگر قانونی‌کردن با شتاب‌زدگی پیش برود، بیم آن هست که به دلیل رعایت‌نکردن دمای مناسب داخل ساختمان دعاوی مختلف جبران خسارت از دولت مطرح شود». در نهایت در دستورالعمل فقط یک بند تلاش، یعنی «باید تلاش کرد دما به‌طور مناسب حفظ شود»، افزوده شد.

در عصر بحران اقلیمی، «حق زندگی در فضایی با دمای مناسب» برای زندانی مسئله‌ی مرگ و زندگی است. بر پایه‌ی نتیجه‌ی درخواست دسترسی به اطلاعات کمیته‌ی حقوق بشر کاتولیک در سال 2025، در 10 ژوئیه دمای داخل بیشتر مراکز اصلاح و تربیت از 30 درجه گذشته بود. به‌ویژه در ساعات صبح پس از شب‌های گرم، دمای داخل بالاتر از دمای بیرون بود. گاهی دمای داخل در تمام روز، از جمله شب، 30 درجه یا بیشتر ثبت شد.

اخیراً وزارت دادگستری اعلام کرد که در بخش‌های زنان، سالمندان، معلولان و بیماران کولر نصب خواهد کرد. نسبت مردان به زنان در میان زندانیان 9 به 1 است. حتی با نصب در بخش سالمندان، معلولان و بیماران هم در مجموع کافی نیست. افزون بر این، آن کولرها نیز قرار بود نه داخل سلول، بلکه در راهروی بخش‌ها نصب شود. با این همه گفته می‌شود وزارت دادگستری به بهانه‌ی افکار عمومی برنامه را پس گرفته است.

با بند تلاش نمی‌توان مشکل را حل کرد. سرمایش و گرمایش سرانجام به صلاحدید مدیریت زندان و در چارچوب بودجه انجام می‌شود. ناگزیر مرگ بر اثر گرمازدگی در فصل گرما تکرار خواهد شد. وزارت دادگستری باید به‌جای نگرانی از دعوی، معیار دمای مناسب داخل ساختمان را تعیین کند. باید معیار بیشینه‌ی دمای تابستان و کمینه‌ی دمای زمستان را وضع کرد و در قانون صریحاً نوشت که رعایت آن مسئولیت دولت است. همچنین باید تجهیزات سرمایش و گرمایشی فراهم شود که بتواند دمای مناسب را حفظ کند.

[سخنرانی 2] مشکلات حقوقی پذیرش در گرمای شدید و برنامه‌ی طرح شکایت قانون اساسی

وکیل کیم دونگ‌هیون (حقوق ساز امید)

سلام. من کیم دونگ‌هیون، وکیل از حقوق ساز امید (공익인권변호사모임 희망을만드는법) هستم.

امروز می‌خواهم درباره‌ی این‌که بازداشت در گرما از نظر قانون اساسی و حقوق بین‌الملل بشر چه مشکلی دارد، و نیز برنامه‌ی شکایت قانون اساسی که در پاسخ به آن آماده می‌کنیم، سخن بگویم.

کسانی که اکنون درباره‌شان صحبت می‌کنیم، محکومان نگهداری‌شده در زندان و خارجیانی هستند که حکم اخراج اجباری گرفته‌اند و در مراکز نگهداری خارجیان نگه داشته شده‌اند. همه‌ی آنان از سوی دولت از آزادی جسمی محدود شده‌اند. حقوق بین‌الملل بشر آنان را افراد محروم از آزادی، یعنی «بازداشت‌شدگان»، می‌نامد.

دلیل بازداشت آنان این است که به‌دلیل جرم محکوم به حبس شده‌اند یا اقامت خود را از دست داده و حکم اخراج اجباری گرفته‌اند. آنان بر پایه‌ی حکم دادگاه یا تصمیم اداره‌ی مهاجرت بازداشت شده‌اند. البته این‌که چرا بازداشت شده‌اند، یعنی خود بازداشت موجه است یا نه، نیز مسئله‌ی حقوقی بسیار مهمی است. اما امروز به‌جای این‌که دولت «چرا» آنان را بازداشت کرده است، می‌خواهیم به این بپردازیم که دولت باید «چگونه» بازداشت کند، یعنی مسئله‌ی محیط بازداشت.

تغییر محیط بازداشت نتیجه‌ی تاریخی است که بشر در آن پیوسته درباره‌ی حدود مجازات و قدرت دولت اندیشیده است. پس از آن‌که نظام مجازات مدرن به‌جای مجازات بدنی خشن به شیوه‌ی سلب آزادی تغییر کرد، این اصل پیوسته تکامل یافته است که بازداشت نباید فراتر از محدودکردن آزادی، کرامت انسان را خدشه‌دار کند. بر این پایه، تضمین فضای کافی، نور، تهویه، بهداشت، آب آشامیدنی و درمان به حداقل شرایطی تبدیل شده است که دولت برای بازداشت افراد باید فراهم کند.

اکنون که همه‌ی جهان بحران اقلیمی را تجربه می‌کند، تعهدات دولت درباره‌ی محیط بازداشت در این زمینه نیز مورد توجه قرار گرفته است. گفته می‌شود بازداشت افراد در گرمای شدید و سرمای سخت بدون تدابیر حفاظتی کافی می‌تواند «رفتار غیرانسانی یا تحقیرآمیز» باشد که همانند شکنجه ارزیابی می‌شود.

حقوق بین‌الملل بشر معیارهایی در این باره ارائه کرده است. «قواعد حداقل استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان» (قواعد ماندلا) مقرر می‌کند: «همه‌ی تجهیزاتی که برای استفاده‌ی بازداشت‌شدگان فراهم می‌شود، باید شرایط آب‌وهوایی را در نظر بگیرد و همه‌ی شرایط لازم برای حفظ سلامت را برآورده کند». کمیته‌ی حقوق بشر سازمان ملل نیز قضاوت کرده است که قراردادن زندانیان در معرض گرمای شدید تابستان و سرمای سخت زمستان، بند 1 ماده‌ی 10 میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی را که حق برخورد انسانی و با احترام به کرامت ذاتی انسان را تضمین می‌کند، نقض می‌کند. اخیراً کمیته‌ی اروپایی پیشگیری از شکنجه نیز اشاره کرده است که بازداشت در گرما می‌تواند محیط بازداشت را غیرقابل تحمل و تحقیرآمیز کند، و از دولت‌ها خواسته است اقدامات فوری و بلندمدت برای کاهش دمای سلول‌ها و تضمین آب آشامیدنی کافی فراهم کنند.

دادگاه‌های کشورهای مختلف نیز پذیرش در گرما را غیرقانونی دانسته‌اند. پرونده‌ی درخور توجه، رأی اخیر دادگاه فدرال کانادا است. در رأی پرونده‌ی Canadian Association of Elizabeth Fry Societies v. Canada که در ژوئیه‌ی 2026 صادر شد، دادگاه قضاوت کرد که در برخی سلول‌های زندان زنان بازداشت در گرما وجود داشته و زندانیان به حمله‌ی پانیک، کم‌خوابی و خستگی شدید دچار شده‌اند، اما مقام‌های اصلاح و تربیت با آن‌که از مدت‌ها پیش از مشکل ساختاری مرکز خبر داشتند، حتی دمای اندازه‌گیری‌شده را ثبت و نگهداری نکرده‌اند، و نمی‌توان گفت که فقط اقدامات موقت تسکین مانند دادن آب سرد و یخ و دوش اضافی مشکلی را که مدت‌ها ادامه داشته حل کرده است. بر این پایه دادگاه به مقام‌های اصلاح و تربیت دستور داد نتایج اندازه‌گیری دما در فضای زندگی زندانیان را ثبت و نگهداری کنند و برای نصب کولر در آن بخش، از جمله سلول‌ها، اقدام کنند.

در مورد خودمان نیز، با آن‌که کمیسیون ملی حقوق بشر با این داوری که پذیرش در گرما می‌تواند نقض حقوق بشر باشد توصیه کرده بود معیار دمای مناسب تعیین شود، دولت اقدام مناسبی نکرده است. بنابراین ما برای بهبود نظام و رویه‌ی ناقض حقوق بشر یعنی پذیرش در گرمای شدید، می‌خواهیم شکایت قانون اساسی مطرح کنیم. اکنون حدود بیست زندانی اعلام کرده‌اند که مایل به مشارکت در شکایت قانون اساسی‌اند. وضعیت پذیرش آنان در گرما را گردآوری و تنظیم می‌کنیم و به‌زودی شکایت قانون اساسی را ثبت خواهیم کرد. در این شکایت خواهیم پرسید که آیا پذیرش زندانیان در گرمای شدید در سلول‌های پرازدحام بدون تجهیزات سرمایشی و بدون معیار دمای عینی و اقدامات حفاظتی مؤثر از سوی دولت، کرامت و ارزش انسان، حق حیات، آزادی جسمی، حق سلامت و حق برابری را نقض می‌کند یا نه. به شکایت قانون اساسی که به‌زودی مطرح می‌شود نیز توجه فراوان داشته باشید. سپاسگزارم.

[سخنرانی 3] محکومیت بی‌توجهی به پذیرش در گرمای شدید در مراکز نگهداری خارجیان و درخواست حل مشکل از ریشه

فعال تاری (شبکه‌ی واکنش به بازداشت مهاجران)

سلام. من تاری هستم و در شبکه‌ی واکنش به بازداشت مهاجران و شبکه‌ی حقوق پناهندگان و اقلیت‌ها (소수자난민인권네트워크) با هم فعالیت می‌کنم. کنجکاوم که کسانی که در مراکز نگهداری خارجیان زندانی‌اند در ساختار این گرمای مرگبار چگونه زنده می‌مانند. این بار هم از طریق جمع شهروندان بازدیدکننده از مرکز نگهداری خارجیان «ماجونگ» (화성외국인보호소방문시민모임 마중) خبر را شنیدیم. در مرکز نگهداری خارجیان هواسونگ (Hwaseong Immigration Detention Center) دو نفر از گرما بیهوش شده‌اند، یخ داده نمی‌شود و یخچال هم وجود ندارد. کولر کف‌دستی که محدود روشن می‌شود برای خنک‌کردن ناکافی است. حتی در اوج تابستان باید روی تشک و لحاف زمستانی خوابید. کنجکاوم چرا وضعیت این‌گونه است.

اما جامعه‌ی ما این کنجکاوی را عجیب می‌داند. و به فراهم‌کردن تدبیر هم توجهی ندارد. فکر می‌کنم دلیلش این است که از کسانی که در مرکز نگهداری زندانی‌اند انتظار نمی‌رود که از این پس همچنان اینجا زندگی کنند. چون آنجا باید جایی باشد که کسانی که شایسته است کره را ترک کنند، موقتاً در آن می‌مانند، بهبود محیط آن را متناقض می‌دانند. این تناقض با واقعیت سازگار نیست، اما به ابزاری برای بستن دهان کسانی تبدیل می‌شود که در مرکز نگهداری خارجیان نگه داشته شده‌اند. یعنی اگر تحمل‌ناپذیر است، برو بیرون. در همان حال که این را می‌گویم، از خشم گرم‌تر شدم. وزارت دادگستری مسئولیت بپذیرد. گرما مرکز نگهداری خارجیان را دور نمی‌زند. اما همان‌طور که همه می‌دانند، نتیجه‌ی گرما نابرابر ظاهر می‌شود.

ما بهبود محیط مرکز نگهداری خارجیان را می‌خواهیم. زیرا به‌راستی انسانی در آنجا دوام می‌آورد. چه کسی و چگونه می‌تواند توجیه کند که کسانی که به این دلیل بازداشت شده‌اند که مدت اقامت‌شان گذشته است، باید چنین تهدید بقایی را تحمل کنند؟ و به‌روشنی می‌خواهیم: این بهبود تأسیسات برای ادامه‌ی حفظ این تأسیسات نیست. بهبود تأسیسات برای خود تأسیسات نیست. برای انسانی است که در آن تأسیسات زندانی است. برای او بودن یعنی کاری کنیم که او همین حالا بتواند زنده بماند، و چون تأسیسات کنونی مانع و سد راه زندگی آزادانه‌ی اوست، آن را بهبود می‌دهیم.

این‌که بگویند این گرما را در سکوتِ زندانی بودن تحمل کن، اراده‌ی او را برای اندیشیدن، گفتن و خواستن به‌خاطر آزاد بودن می‌شکند. توان ایستادگی در برابر بی‌مسئولیتی دولت کره که می‌گوید این رفتار ناعادلانه را بپذیرید، توان مقاومت در برابر مرزهای سخت که بی‌عدالتی اقلیمی می‌آفرینند، و توان بیرون رفتن سرانجام از اینجا و زیستن به‌شکل خود را دشوار می‌کند. بنابراین ما از دولت می‌خواهیم: مراکز نگهداری خارجیان را در تدابیر مقابله با گرما بگنجانید. بازداشت را لغو کنید. حق اقامت مهاجران بدون مدرک و پناهندگان را تضمین کنید. تدبیری بیندیشید که همه همین حالا بتوانند انسانی زندگی کنند. برای جایگزین‌های بازداشت مهاجران با هم مبارزه کنیم. مبارزه!

[سخنرانی 4] درخواست قانونی‌کردن معیارهای مقابله با گرمای شدید در مراکز بازداشت

وکیل کیم بیونگ‌مین (کمیته‌ی حقوق اقلیت‌های وکلا برای جامعه‌ی دموکراتیک)

امسال تابستان هم بی‌کم‌وکاست هشدار گرمای شدید صادر شد. ما وقتی گرم است پنجره را باز می‌کنیم، آب یخ می‌جوییم و به سایه می‌رویم. اما کسانی که در مراکز بازداشت‌اند چنین گزینه‌ای ندارند. آن گزینه را درست دولت از میان برده است. اگر دولت زندانی کرده است، مسئولیت دمای درون آن نیز با دولت است. حکم محکومیت فقط آزادی جسمی را محدود می‌کند و حقی برای سلب محیطی که تنظیم دمای بدن را ممکن می‌کند ندارد. گرما مجازاتی است که در هیچ قانونی نیست و اگر شدید باشد می‌تواند شکنجه شود. بنابراین از مقام‌های اصلاح و تربیت چنین می‌خواهیم.

نخست، دمای مناسب و معیارهای مرحله‌ای مقابله با گرما را در قانون صریحاً بنویسید. دستورالعمل وزارت دادگستری فقط تکلیف تلاش برای تنظیم دما را بر مدیر مقرر کرده است. اما تکلیف تلاش بدون معیار تدبیر نیست، بلکه معافیت از مسئولیت است و فقط نمایشی است. در قرارداد میان اشخاص هم چنین بند انتزاعی تلاش بی‌معنا ارزیابی می‌شود، و این‌که چنین چیزی مقرره‌ی رسمی جمهوری کره باشد، شرم‌آور است. بدون معیار، مقابله با گرما کاملاً به صلاحدید هر مرکز و حسن‌نیت هر کارمند واگذار می‌شود. حتی برای حبس یکسان، بسته به این‌که در چه زمانی و در کدام مرکز نگهداری شوند، تفاوت بزرگی پدید می‌آید که تصادف است. همچنین زندانی نمی‌داند چه می‌تواند بخواهد و کارمند نمی‌داند چه چیزی را تا چه زمانی باید انجام دهد، بنابراین امکان انتظار از میان می‌رود. در این وضعیت، اقدامات مدیریت دما چیزی «خوب است انجام شود» تلقی می‌شود و در اولویت‌های بعدی قرار می‌گیرد. اگر معیار تعیین نشود، حتی در صورت وقوع حادثه، ملاکی برای قضاوت درباره‌ی غیرقانونی بودن وجود ندارد. معیار حد اقتدار دولتی است، اما از سوی دیگر محافظی هم هست که به کارمند اطمینان می‌دهد «طبق دستورالعمل عمل کرده‌ام». ما باید به معیار اعتماد کنیم، نه به حسن‌نیت مقام‌های اصلاح و تربیت. حسن‌نیت بدون معیار با تغییر مسئول از میان می‌رود، با کاهش بودجه عقب می‌نشیند و با کم‌شدن توجه فراموش می‌شود. در کالیفرنیای آمریکا از هم‌اکنون معیارهای دمایی تعیین شده است. ما هم دلیلی ندارد که نتوانیم. در محیط‌های صنعتی و مدارس پیش‌تر معیار کمی تعیین شده است. چرا فقط در مراکز بازداشت نمی‌شود؟

دوم، پروژه‌ی متوقف‌شده‌ی تقویت تجهیزات سرمایشی مراکز اصلاح و تربیت را از سر بگیرید. دولت به بهانه‌ی انتقاد بخشی از افکار عمومی این پروژه را موقتاً متوقف کرد. اما آنچه متوقف شد کار ساختمانی نیست، تکلیف حمایت دولت است. اگر در قانون معیار وجود داشت، به بهانه‌ی بخشی از افکار عمومی نمی‌شد آن را متوقف کرد. تدبیر مقابله با گرما مزیت رفاهی از سر لطف نیست، حداقل اقدام ایمنی است. از نظر نظری، واقعی و تاریخی، تضمین حقوق بشر زندانیان هرگز با تضمین حقوق بشر دیگر شهروندان در تضاد نیست. دولت هم این را به‌خوبی می‌داند، مگر نه؟ وزارت دادگستری باید در اولویت تجهیزات سرمایشی را در بخش‌های آسیب‌پذیر و پرازدحام نصب کند و در میان‌مدت و بلندمدت برنامه‌ی سالانه‌ی بهبود تأسیسات و برنامه‌ی بودجه را تدوین کند تا همه‌ی سلول‌ها بتوانند دمای مناسب را حفظ کنند.

سوم، دما و رطوبت را اندازه‌گیری، ثبت و منتشر کنید. هم‌اکنون زندانیان نمی‌دانند اتاقی که در آن‌اند چند درجه است. چون تقریباً در همه‌ی سلول‌ها رطوبت‌سنج و دماسنج نیست و نگهداری شخصی آن نیز محدود است، نمی‌توانند بفهمند در چه محیطی قرار دارند و حتی اگر حقوق‌شان نقض شود راهی برای اثبات آن ندارند. اندازه‌گیری پیش‌شرط معیار است. هر قدر هم مراحل پاسخ دقیقی بسازید، اگر دمای داخل را اندازه نگیرید آن معیار کار نمی‌کند و سرانجام به احساس مدیر مرکز بازمی‌گردد. چیزی که اندازه‌گیری نشود مدیریت نمی‌شود و چیزی که ثبت نشود هیچ‌کس مسئول آن نیست. این وضعیت که حتی داده‌های پایه فقط با درخواست‌های جداگانه‌ی دسترسی به اطلاعات بخشی از آن‌ها معلوم می‌شود نیز باید تغییر کند. بدون معیار علنی، آیا زندانیان می‌توانند به داده‌های دمایی که معلوم نیست چگونه اندازه‌گیری شده است اعتماد کنند؟ صلاحدید تأییدنشده صلاحدید کنترل‌نشده است. خود کار اندازه‌گیری هم به هزینه‌ی گزافی نیاز ندارد. آیا در کره‌ی 2026 این خواسته که دماسنج و رطوبت‌سنجی نصب شود که زندانی خودش بتواند ببیند، و نقاط استاندارد و دوره‌ی اندازه‌گیری تعیین و ثبت شود، خواسته‌ی بیش از حدی است؟

دمای مراکز بازداشت لطف نیست. همان محتوای تکلیف حمایت از حقوق بشر است که از واقعیت بازداشت مستقیم از سوی دولت به‌طور منطقی نتیجه می‌شود. همین لحظه هم کسی در گرمایی که نمی‌داند چند درجه است نشسته است. در چنین وضعیتی هر کسی احساس خواهد کرد که با او عادلانه رفتار نمی‌شود. دیگر نمی‌توان این مشکل گرمای مراکز بازداشت را که هر کسی می‌تواند حس کند، نادیده گرفت. حتی اگر یک‌باره حل نشود، دست‌کم باید معیاری تعیین شود. پیش از پایان این تابستان حتماً پاسخ دهید. سپاسگزارم که گوش دادید.

※ پیوست 2. نظریه‌ی جامعه‌ی مدنی درباره‌ی مسئله‌ی پذیرش در گرمای شدید در مراکز بازداشت

نظریه‌ی جامعه‌ی مدنی

درباره‌ی مسئله‌ی پذیرش در گرمای شدید در مراکز بازداشت

گیرنده : دفتر شنیدن (경청수석실) کاخ ریاست‌جمهوری

رونوشت : وزیر دادگستری

فرستنده : مجمع ارتقای حقوق زندانیان [حقوق ساز امید، کمیته‌ی حقوق اقلیت‌ها و مرکز دفاع از منافع عمومی و حقوق بشر وکلا برای جامعه‌ی دموکراتیک، کمیته‌ی حقوق بشر کاتولیک]

پرسش و پیگیری : وکیل کیم دونگ‌هیون (حقوق ساز امید) 010-2762-8952

تاریخ : 2026. 8. 11.

1. دمای مناسب و تدابیر حفاظتی مرحله‌ای در گرمای شدید باید در قانون صریحاً نوشته شود.

«قانون اجرای مجازات‌ها و رفتار با زندانیان» (형의 집행 및 수용자의 처우에 관한 법률) در وضع کنونی درباره‌ی تجهیزات سلول فقط تأسیسات گرمایشی را مقرر کرده است و دمای مناسب سلول در تابستان یا اقداماتی را که دولت باید هنگام گرمای شدید انجام دهد تعیین نکرده است. دستورالعمل اصلاح‌شده‌ی وزارت دادگستری نیز فقط تکلیف تلاش برای حفظ مناسب دما را بر مدیر مرکز اصلاح و تربیت مقرر می‌کند و درباره‌ی این‌که دمای مناسب چند درجه است و با گذشتن از چه دمایی چه اقدامی باید انجام شود هیچ معیاری ارائه نمی‌دهد. درباره‌ی مراکز نگهداری خارجیان نیز وضع فرقی ندارد.

کسی که از آزادی محروم شده است نمی‌تواند خود از تجهیزات سرمایشی استفاده کند یا برای گریز از گرما به جای دیگری برود. بنابراین حفظ مناسب دمای مراکز بازداشت مسئله‌ی ارائه‌ی رفاه یا بهبود رفتار نیست، بلکه حداقل تکلیف دولت برای حفظ جان و سلامت کسی است که مستقیماً بازداشت کرده است. به‌ویژه سالمندان، معلولان، زنان باردار، افراد زیر سن قانونی، بیماران قلبی عروقی، تنفسی و کلیوی و کسانی که داروهای مؤثر بر تنظیم دمای بدن مصرف می‌کنند، در برابر گرما آسیب‌پذیرترند و به معیارهای حفاظتی جداگانه نیاز دارند.

دولت باید در قوانین مربوط مانند «قانون اجرای مجازات‌ها و رفتار با زندانیان» و «قانون کنترل مهاجرت» (출입국관리법)، دمای مناسب تابستان و بیشینه‌ی دمای مجاز مراکز بازداشت را صریحاً بنویسد و معیارهای مقابله با گرمای شدید را که به‌صورت مرحله‌ای بر پایه‌ی دما و رطوبت داخل صادر می‌شود، تدوین کند.

برای اطلاع، مقام‌های اصلاح و تربیت ایالت کالیفرنیای آمریکا بر پایه‌ی حکم دادگاه فدرال، مراحل واکنش را بر اساس دمای بیرون و دمای داخل بخش‌هایی که زندانیان آسیب‌پذیر در برابر گرما در آن‌ها زندگی می‌کنند تفکیک می‌کنند. وقتی دمای بیرون به 90 درجه‌ی فارنهایت (حدود 32.2 درجه‌ی سانتی‌گراد) می‌رسد، فعالیت بیرونی زندانیان آسیب‌پذیر محدود می‌شود و وقتی دمای داخل آن بخش به 90 درجه‌ی فارنهایت می‌رسد، اقدامات خنک‌سازی و تأمین آب مانند آب سرد، مه‌پاش و دوش آب سرد و نظارت بر سلامت تقویت می‌شود. وقتی دمای داخل به 95 درجه‌ی فارنهایت (35 درجه‌ی سانتی‌گراد) می‌رسد، کادر پزشکی دست‌کم هر 2 ساعت وضعیت زندانیان آسیب‌پذیر را بررسی و ثبت می‌کند و در صورت وجود علائم غیرعادی، اقدامات خنک‌سازی بیشتر انجام می‌دهد یا آنان را به بخش درمان منتقل می‌کند. معیار صدور و اقدامات اصلی این طرح از طریق وب‌سایت مقام‌های اصلاح و تربیت و اسناد رسمی بودجه علنی شده است. چنین نظامی که حفاظت را بر پایه‌ی معیار دمای عینی اجرا می‌کند و محتوای آن را علنی می‌کند، در کشور ما نیز فوراً قابل ایجاد است.

2. پروژه‌ی تقویت تجهیزات سرمایشی مراکز اصلاح و تربیت باید فوراً از سر گرفته شود و دامنه‌ی آن گسترش یابد.

دولت باید پروژه‌ی تقویت تجهیزات سرمایشی مراکز اصلاح و تربیت را که به بهانه‌ی انتقاد بخشی از افکار عمومی موقتاً متوقف کرد، فوراً از سر بگیرد.

نصب تجهیزات سرمایشی در راهروی بخش‌های آسیب‌پذیر در برابر بیماری‌های ناشی از گرما مانند سالمندان، معلولان و بیماران و بخش‌های پرازدحام زنان، امتیاز ویژه نیست، بلکه حداقل اقدام ایمنی برای حفظ جان و سلامت است.

دولت باید در کوتاه‌مدت تجهیزات سرمایشی را در اولویت در بخش‌های آسیب‌پذیر و پرازدحام نصب کند و در میان‌مدت و بلندمدت برنامه‌ی بهبود تأسیسات و برنامه‌ی بودجه را به‌گونه‌ای تدوین کند که دمای مناسب همه‌ی سلول‌ها حفظ شود.

3. دسترسی همه‌ی بازداشت‌شدگان به اطلاعات دما و رطوبت باید تضمین شود.

دما و رطوبت اطلاعات پایه برای قضاوت درباره‌ی ایمنی مراکز بازداشت و وضعیت سلامت زندانیان است. پذیرفتن این ادعا دشوار است که دولت بدون اطلاع‌دادن اطلاعات دما و رطوبت به بازداشت‌شدگان، مرکز را به‌طور مناسب مدیریت می‌کند. با این همه، اکنون زندانیان دقیقاً نمی‌دانند دما و رطوبت سلولی که در آن نگهداری می‌شوند چند درجه است.

دلیلش این است که تقریباً در همه‌ی سلول‌ها رطوبت‌سنج و دماسنج وجود ندارد. نگهداری فردی دماسنج و رطوبت‌سنج توسط زندانی نیز محدود است. بنابراین زندانی نمی‌تواند بفهمد در چه محیطی قرار دارد و حتی اگر جان و سلامتش بر اثر گرما آسیب ببیند، اثبات آن دشوار است.

بنابراین دولت باید در همه‌ی سلول‌ها و اتاق‌های حفاظت دماسنج و رطوبت‌سنجی نصب کند که زندانی بتواند مستقیماً ببیند. و باید مناطق استاندارد را تعیین کند و اندازه‌گیری‌ها را ثبت و منتشر کند.

4. محتوای طرح مقابله با گرما و نتایج اجرای آن در مراکز اصلاح و تربیت و مراکز نگهداری خارجیان باید علنی شود.

این‌که دولت چه طرح مقابله با گرمایی دارد و هر مرکز آن طرح را در عمل چگونه اجرا می‌کند، نه برای بازداشت‌شدگان و خانواده‌هایشان و نه برای جامعه‌ی مدنی به‌اندازه‌ی کافی علنی نیست. حتی داده‌های پایه مانند دما و رطوبت هر مرکز، وضعیت نصب تجهیزات سرمایشی و وضعیت بروز بیماری‌های ناشی از گرما فقط با درخواست‌های جداگانه‌ی دسترسی به اطلاعات به‌طور محدود قابل بررسی است و بخش قابل توجهی از محتوا نیز غیرعلنی است.

گرما هر سال تکرار می‌شود و شدتش هم بیشتر می‌شود. نباید در برابر خطری که تکرار می‌شود فقط به دستورالعمل‌های غیرعلنی یا قضاوت دلخواه مدیر مرکز اصلاح و تربیت تکیه کرد. دولت باید طرح مقابله با گرمای حاکم بر مراکز اصلاح و تربیت و مراکز نگهداری خارجیان را فوراً علنی کند. و هر مرکز باید هنگام صدور مرحله‌ی مقابله با گرما، زمان صدور، دامنه‌ی اعمال، اقدامات انجام‌شده و زمان پایان را ثبت کند. وزارت دادگستری و وزارتخانه‌های مربوط باید این‌ها را جمع‌بندی کنند و در دوره‌ی گرما به‌طور منظم علنی کنند و پس از پایان گرما، گزارش ارزیابی حاوی نتایج مقابله‌ی هر مرکز، مشکلات و برنامه‌ی بهبود را منتشر کنند.

کمیته‌ی اروپایی پیشگیری از شکنجه (CPT) اشاره کرده است که ترکیب گرما با مراکز نامناسب و ازدحام می‌تواند محیط بازداشت را غیرقابل تحمل و حتی تحقیرآمیز کند، و تأکید کرده است که در کنار اقدامات مشخص برای کاهش دمای بالای داخل سلول و تضمین دسترسی به آب آشامیدنی کافی، هم اقدامات فوری جبرانی و هم تدابیر بلندمدت لازم است. دولت نیز باید مقابله با گرما در مراکز بازداشت را موقتی و از سر لطف نداند، بلکه ایفای تکلیف حمایت دولت از حقوق بشر بداند و طرح و نتایج آن را شفاف علنی کند.