Q1. لطفاً خودتان را به‌طور خلاصه معرفی کنید!
سلام!! من کوون نا‌هیون هستم، داوطلبی که در نیمه‌ی دوم 2022 فعالیتش را در MAP آغاز کرده است 🙂 اکنون در مقطع تحصیلات تکمیلی جامعه‌شناسی می‌خوانم!
Q2. جمله‌ی «می‌خواهم داوطلبی … باشم» را کامل کنید!
«می‌خواهم داوطلبی گشوده باشم»
زمانی که توجه کمی به اقشار آسیب‌پذیر اجتماعی مانند پناهندگان داشتم، فکر می‌کردم آدمی بدون پیش‌داوری هستم. اما هرچه عمیق‌تر با این افراد آشنا شدم و در کارهای مرتبط مشارکت کردم، متوجه می‌شوم پیش‌داوری‌هایی دارم که اصلاً به ذهنم نمی‌رسید. برای همین امیدوارم از طریق این فعالیت بتوانم ذهنی هرچه بازتر پیدا کنم. می‌خواهم داوطلبی بدون پیش‌داوری باشم که فقط روی زندگی و تجربه‌ی هر فرد تمرکز می‌کند و فارغ از هر شرط دیگری، همه را دوست دارد.
Q7. چه زمانی در زندگی‌تان احساس طردشدگی کردید؟
تا همین اواخر حدود هشت سال را در جاهایی غیر از کره گذراندم. در واقع وقتی در خارج از کشور زندگی می‌کنید، حتی اگر آنجا خانه، دوست و همکار داشته باشید، باز هم گاهی متوجه می‌شوید که غریبه‌اید. حتی وقتی با کسانی که زبان مادری یا رنگ پوستشان با من فرق دارد شاد در جمع هستم، ناگهان لحظه‌هایی از احساس بیگانگی فرامی‌رسد. شاید به خاطر همین تجربه‌ها بیشتر می‌خواستم در MAP کار کنم. پژوهشگری به نام کارنز (Carens) گفته است: «بیشتر انسان‌ها به محل زادگاه خود دلبستگی عمیقی دارند. بنابراین اگر تصمیم بگیرند زادگاه خود را ترک کنند، اغلب به این دلیل است که زندگی کنونی‌شان در سختی بسیار بزرگی قرار دارد.» می‌خواهم به‌عنوان کسی که این احساس بیگانگی را اندکی می‌شناسد، در کنار پناهندگانی باشم که انتخابی دشوار و ناگزیر کرده‌اند، تا در جامعه‌ی کره کمتر از امروز احساس طردشدگی کنند.
Q11. چه چیزی شادی کوچک اما مطمئن مخصوص خودتان را به شما می‌دهد؟
توکبوکی! به نظرم توکبوکی از هر نوعی که باشد و هر کسی که بپزد، همیشه شادی مطمئنی است. وقتی بر کار سختی غلبه می‌کنم یا می‌خواهم خبر خوشی را جشن بگیرم، حتماً توکبوکی می‌خورم. راهی بسیار کوچک اما مطمئن برای شاد بودن در تمام روز است 😀
Q12. در پایان، با فعالیت در MAP می‌خواهید چه «تغییری» ایجاد کنید؟
راستش انتظار ندارم فعالیت کوچک من فوراً تغییری چشمگیر ایجاد کند. اما فکر می‌کنم اگر تلاش بسیاری از افراد دیگر، که با همین هدف و دغدغه فعالیت می‌کنند، بر روی کار کوچک من انباشته شود، روزی جامعه‌ای فرا خواهد رسید که در آن همه، از جمله پناهندگان، بدون طرد شدن در کنار هم زندگی کنند. و من می‌خواهم برای همان روزی که خواهد آمد، تمام تلاشم را برای کاری که به عهده‌ام گذاشته شده بکنم.