Q1. မိမိကိုယ်ကို အတိုချုပ် မိတ်ဆက်ပေးပါ။
မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်ုပ်သည် 2022 ခုနှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်တွင် MAP၌ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ရမည့် စေတနာ့ဝန်ထမ်း Kwon Na-hyeon ဖြစ်ပါသည်။ 🙂 ယခုအခါ ဘွဲ့လွန်ကျောင်းတွင် လူမှုဗေဒကို သင်ယူနေပါသည်။
Q2. ‘ကျွန်ုပ်သည် 000 စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဖြစ်လိုသည်’ ၏ 000 နေရာကို ဖြည့်ပေးပါ။
‘ကျွန်ုပ်သည် ပွင့်လင်းသော စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဖြစ်လိုသည်’
ဒုက္ခသည်ကဲ့သို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အားနည်းသူများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု နည်းပါးခဲ့သည့် အချိန်က ကျွန်ုပ်သည် မိမိကိုယ်ကို ဘက်လိုက်မှု (ဘက်လိုက်သော အမြင်) မရှိသူဟု ထင်ခဲ့ပုံရပါသည်။ သို့သော် ထိုသူများကို ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိလာပြီး သက်ဆိုင်ရာ အလုပ်များတွင်လည်း ပါဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်ုပ် မတွေးမိခဲ့သော ဘက်လိုက်သည့် အမြင်များ ရှိနေကြောင်းကို သဘောပေါက်လာနေပါသည်။ ထို့ကြောင့် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မှုမှတစ်ဆင့် စိတ်နှလုံးကို ပို၍ ပွင့်လင်းစွာ ထားနိုင်လျှင် ကောင်းမည်ဟု မျှော်လင့်ပါသည်။ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ဘဝနှင့် အတွေ့အကြုံကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး အခြားမည်သည့် အခြေအနေနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်ဘဲ လူတိုင်းကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် ဘက်လိုက်မှုကင်းသော စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဖြစ်လိုပါသည်။
Q7. သင့်ဘဝတွင် ဘေးဖယ်ခံရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည့် အချိန်မှာ မည်သည့်အချိန် ဖြစ်ပါသနည်း။
ကျွန်ုပ်သည် မကြာသေးမီအထိ ရှစ်နှစ်ခန့်ကို ကိုရီးယားမဟုတ်သော နေရာများတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပါသည်။ အမှန်စင်စစ် နိုင်ငံခြားတွင် နေထိုင်ရသည့်အခါ ထိုနေရာတွင် ကျွန်ုပ်၏ အိမ်ရှိ၍ သူငယ်ချင်းများနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ရှိနေသော်လည်း အခါအားလျော်စွာ ကျွန်ုပ်သည် ဧည့်သည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လာတတ်ပါသည်။ မိခင်ဘာသာစကား မတူသူများ သို့မဟုတ် အသားအရောင် မတူသူများနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ဆုံဆည်းနေရင်းမှ ရုတ်တရက် ဘေးဖယ်ခံရသည့် ခံစားချက် ကျရောက်လာသည့် အခိုက်အတန့်များ ရှိပါသည်။ ထိုအတွေ့အကြုံများကြောင့်ပင် MAP တွင် အလုပ်လုပ်လိုသည်ဟု ပို၍ ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ Carens ဆိုသော ပညာရှင်တစ်ဦးက “လူသားအများစုသည် မိမိ၏ မွေးရပ်ဒေသအပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ တွယ်တာတတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိတို့ မွေးရပ်ဒေသကို စွန့်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်ဆိုပါက ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ ဘဝသည် အလွန်ခက်ခဲသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်တတ်သည်” ဟု ပြောခဲ့သည်ဟု ဆိုပါသည်။ ခက်ခဲပြီး ရှောင်လွှဲ၍မရသော ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ရသည့် ဒုက္ခသည်များက ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ယခုထက် ဘေးဖယ်ခံရသည်ဟု ခံစားရမှု လျော့နည်းနိုင်စေရန် ထိုဘေးဖယ်ခံရသည့် ခံစားချက်ကို အနည်းငယ်မျှ သိရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အတူရှိလိုပါသည်။
Q11. သင့်အတွက် သေးငယ်သော်လည်း သေချာသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသည့်အရာမှာ အဘယ်နည်း။
တော့ပ်ပုတ်ကီ (Tteokbokki) ပါ။ တော့ပ်ပုတ်ကီသည် မည်သည့်အမျိုးအစား ဖြစ်စေ၊ မည်သူ ချက်ပြုတ်ထားသည်ဖြစ်စေ မခွဲခြားဘဲ အမြဲတမ်း သေချာသော ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်သည်ဟု ထင်ပါသည်။ ခက်ခဲသည့်အလုပ်ကို ကျော်လွှားချိန် သို့မဟုတ် ကောင်းသောအရာကို ဂုဏ်ပြုလိုချိန်တွင် တော့ပ်ပုတ်ကီကို အမြဲစားပါသည်။ အလွန်သေးငယ်သော်လည်း တစ်နေကုန် ပျော်ရွှင်နိုင်ရန် သေချာသည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ 😀
Q12. နောက်ဆုံးအနေဖြင့် MAP တွင် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ရင်း မည်သည့် ‘ပြောင်းလဲမှု’ ကို ဖြစ်စေလိုပါသနည်း။
အမှန်စင်စစ် ကျွန်ုပ်၏ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုက ချက်ချင်း ထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ပါ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်လုပ်သော သေးငယ်သည့်အလုပ်ပေါ်တွင် တူညီသော ရည်မှန်းချက်နှင့် ပြဿနာအသိအမြင်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည့် အခြားလူများစွာ၏ ကြိုးပမ်းမှုများ ဆက်လက် ပေါင်းစည်းလာပါက တစ်ချိန်ချိန်တွင် ဒုက္ခသည်များအပါအဝင် လူတိုင်း ဘေးဖယ်မခံရဘဲ အတူတကွ ရောနှောနေထိုင်နိုင်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာမည်ဟု ယုံကြည်ပါသည်။ ထို့ပြင် ထို ‘တစ်ချိန်ချိန်’ အတွက် ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်ကျရာ အလုပ်ကို အကောင်းဆုံး ဆောင်ရွက်လိုပါသည်။