Q1. لطفاً خودتان را کوتاه معرفی کنید و بگویید چرا برای همکاری با MAP درخواست دادید.
سلام. من Kim Ye-dam، داوطلب نیمه‌ی دوم سال 2025 در مهاجرت به‌سوی صلح آسیا (Migration to Asia Peace, MAP) هستم. اکنون در تیم Child Protection مسئول طرح حمایت از هزینه‌ی نگهداری و هزینه‌ی درمان کودکان پناهنده‌ام. پیش‌تر در دوران تبادل دانشجویی درباره‌ی زندگی به‌عنوان بیگانه در جایی دور از وطن فکر کرده بودم. پس از آمدن به کره، بیگانگانی را که با هم زندگی می‌کنیم روشن‌تر از گذشته دیدم و به‌ویژه به حضور پناهندگان که به‌آسانی محو می‌شوند علاقه‌مند شدم و برای MAP درخواست دادم.
Q2. اکنون در تیم دقیقاً چه کاری انجام می‌دهید؟
اکنون در تیم CP مسئول طرح حمایت «سامری نیک» (Good Samaritan, GS) و طرح حمایت «مامان عزیز» (Dear Mommy) هستم. نخست، طرح سامری نیک برنامه‌ای است که به کودکان پناهنده‌ی 18 ماهه و کمتر در خانواده‌های تک‌والدی ساکن کشور هزینه‌ی زندگی و هزینه‌ی درمان می‌دهد، و پروژه‌ی مامان عزیز برنامه‌ای است که کمک می‌کند مادر برای فرزندش هدیه‌ای ویژه فراتر از معیشت ساده، مانند کتاب قصه یا خوراکی، بخرد. افزون بر این، با پایش تلفنی منظم خانواده‌ها، احوال‌شان را می‌پرسم و بررسی می‌کنم که در مراقبت از کودک مشکلی نباشد تا کودک در محیطی پایدار رشد کند.
Q3. در طول فعالیت تا امروز، چه لحظه‌ای برای شما بیشترین تأثیر را داشت؟
لحظه‌ای که در خانه‌ای که شخصاً به آن سر زدم بازخورد خوبی گرفتم بیشتر از همه در یادم مانده است. پایان دوره‌ی پنجم GS بازخوردهایی را که از سرپرستان درباره‌ی کل برنامه گرفته بودیم جمع‌بندی می‌کردم، و یکی در بازخورد دیدار خانگی نوشته بود: «احساس می‌کردم یک خانواده‌ی کره‌ای پیدا کرده‌ام.» همین‌که آن جمله را در دفتر خواندم، برای پنهان کردن چشم‌های سرخ‌شده‌ام به زحمت افتادم… احساس غرور کردم که دست‌کم بخش کوچکی در این سهم داشته‌ام که بیگانگانی که با ما زندگی می‌کنند کنار گذاشته نشوند.
Q4. به نظر شما برای این‌که جامعه‌ی ما با پناهندگان همراه شود، چه چیزی از همه بیشتر لازم است؟
فکر می‌کنم مهم است زمینه‌هایی فراهم شود تا پناهندگان صرفاً موضوعی منفعل که به کمک نیاز دارد نباشند و به‌عنوان «عضو فعال» جامعه‌ی ما شناخته شوند. یعنی با بهره‌گیری از توان زبانی، پیشینه‌ی فرهنگی یا مهارت‌های پیشین پناهندگان، آنان بتوانند پیوسته با جامعه تبادل داشته باشند (مانند «گفت‌وگو با پناهندگان» (Dialogue with Refugees) که در MAP اجرا می‌شود!). اگر چنین تبادل پیوسته‌ای برقرار شود، فکر می‌کنم پناهندگان به جامعه‌ی کره احساس تعلق واقعی پیدا می‌کنند و سرانجام می‌توانند به‌عنوان اعضایی که با ما در جامعه زندگی می‌کنند جا بیفتند.
Q5. در فعالیت در MAP چه «تغییری» را احساس کردید؟ یا می‌خواهید چه «تغییری» ایجاد کنید؟
پس از شروع فعالیت در MAP، پناهندگان را همسایگانی روشن که با هم زندگی می‌کنند شناختم. با مسئولیت یک طرح حمایتی مشخص در تیم CP دریافتم که کمک‌های کوچک وقتی روی هم انباشته شود می‌تواند فراتر از معیشت برای خانواده‌های پناهنده آرامش روانی بیاورد. بر پایه‌ی این تجربه، می‌خواهم تغییری ایجاد کنم که کمک کند پناهندگان در جامعه‌ی ما به حاشیه رانده نشوند، جای خود را بیابند و عضو جامعه‌ای شوند که در آن احساس تعلق می‌کنند.
Q6. MAP چگونه می‌تواند به سراغ کسانی برود که مسئله‌ی پناهندگان را دشوار می‌دانند؟
فکر می‌کنم کسانی که مسئله‌ی پناهندگان را دشوار می‌دانند چنین حس می‌کنند چون این مسئله را برای خود بسیار دور و بزرگ می‌بینند و فکر می‌کنند کاری از دستشان برنمی‌آید. گمان می‌کنم اگر MAP هم‌زمان با بالا بردن درک مسئله‌ی پناهندگان، اقدام‌های کوچک برای کمک به پناهندگان را پیشنهاد دهد و مشارکت در زندگی روزمره را برانگیزد، به تغییر نگرش کمک می‌کند.
