ဘေးအန္တရာယ် ထောက်ပံ့ငွေတွင် ရွှေ့ပြောင်းသူများကို ထပ်မံ ခွဲခြားဆက်ဆံ ဖယ်ထုတ်သော မူဝါဒကို ရှုတ်ချသည်။

ဩဂုတ်လ 30 ရက်တွင် ‘COVID-19 ပူးပေါင်းဘဝလုံခြုံရေး နိုင်ငံသား ထောက်ပံ့ငွေ အစိုးရတစ်ရပ်လုံး လုပ်ငန်းအဖွဲ့ (코로나 상생 국민지원금 범정부TF)’ က အသေးစိတ် အကောင်အထည်ဖော်ရေးအစီအစဉ်ကို ကြေညာခဲ့သည်။ ထောက်ပံ့ငွေ ရရှိမည့်သူများ ရွေးချယ်သည့် စံနှုန်း၊ လျှောက်ထားနည်းနှင့် ပေးအပ်မည့်နည်းလမ်း စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ 2021 ခုနှစ် ဇွန်လအခြေအနေအရ မိမိကိုယ်တိုင်ပေးဆောင်ရသော ကျန်းမာရေးအာမခံကြေး၏ အိမ်ထောင်စုအလိုက် စုစုပေါင်းပမာဏသည် ရွေးချယ်ရေးစံနှုန်း နှင့်အောက် ဖြစ်ပါက တစ်ဦးလျှင် ဝမ် 250,000 ကို ခရက်ဒစ်ကတ် သို့မဟုတ် ဒက်ဘစ်ကတ်သို့ ငွေဖြည့်ခြင်း၊ ဒေသဆိုင်ရာ ဆုကြေးလက်မှတ် (지역사랑 상품권)၊ ကြိုတင်ငွေပေးကတ် စသည့်နည်းလမ်းဖြင့် ပေးအပ်မည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ဤထောက်ပံ့ငွေမှ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ အများစုကို ထပ်မံ ဖယ်ထုတ်ခဲ့သည်။ COVID-19 ထောက်ပံ့ရေးမူဝါဒများတွင် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် ဖယ်ထုတ်မှုသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤအရာကို ပြင်းထန်စွာ ရှုတ်ချပြီး ဘေးအန္တရာယ် ထောက်ပံ့ရေးမူဝါဒတွင် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကို ထည့်သွင်းရန် တောင်းဆိုပါသည်။

အကောင်အထည်ဖော်ရေးအစီအစဉ်တွင် ဖော်ပြထားသော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ ပါဝင်ခွင့်ရှိသူများမှာ ‘နိုင်ငံသား တစ်ဦးအနည်းဆုံး ပါဝင်သော နေထိုင်သူမှတ်ပုံတင်စာရင်းတွင် မှတ်ပုံတင်ထားပြီး နိုင်ငံသားများနှင့် တူညီသော ကျန်းမာရေးအာမခံ အရည်အချင်းရှိသူ၊ အမြဲတမ်းနေထိုင်ခွင့်ရသူ (F-5) နှင့် လက်ထပ်ရွှေ့ပြောင်းသူ (F-6) အဖြစ် ကျန်းမာရေးအာမခံ အရည်အချင်းရှိသူ’ တို့ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ 2 သန်းအနက် 300,000 ခန့်သာ ပါဝင်ပြီး ကျန်သူအားလုံးကို ဖယ်ထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်တွင် လူ့အခွင့်အရေးကော်မရှင်က ဗဟိုအစိုးရ၏ ဘေးအန္တရာယ်ထောက်ပံ့ငွေ ခွဲခြားဆက်ဆံမှု ပြင်ဆင်ရေး တိုင်ကြားချက်ကို ပယ်ချခဲ့သော်လည်း ပါဝင်စေရန် အကြံပြုခဲ့သည့် ဒုက္ခသည်များပင် ဖယ်ထုတ်ခံထားရသည်။

အစိုးရတွင် COVID-19 ဘေးအန္တရာယ်ထောက်ပံ့ရေးမူဝါဒ၏ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် ဖယ်ထုတ်မှုကို ပြင်ဆင်ရန် သဘောထားနှင့် ဆန္ဒ ရှိပါသလား။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ် COVID-19 အစပိုင်းကတည်းက အများပြည်သူသုံး မျက်နှာဖုံး ဝယ်ယူမှုတွင် ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း၊ ဘေးအန္တရာယ်ထောက်ပံ့ငွေမှ ဖယ်ထုတ်ခြင်း၊ အရေးပေါ် အလုပ်အကိုင်ထောက်ပံ့ငွေ စသည့် အမျိုးမျိုးသော ထောက်ပံ့ရေးမူဝါဒများမှ ဖယ်ထုတ်ခြင်း ဟူသည့် စဉ်ဆက်မပြတ် ခွဲခြားဆက်ဆံသော မူဝါဒများ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ယင်းအပေါ် ပြဿနာတင်ပြမှုများနှင့် ကန့်ကွက်မှုများ ဆက်လက်ရှိခဲ့သည့်တိုင် အဘယ်ကြောင့် ယနေ့တိုင် ဤသို့ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် ဖယ်ထုတ်မှုကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးနေသနည်း။

ပြည်တွင်း၌ နေထိုင်ရင်း အသက်မွေးနေသော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကို တရားဝင် လူ့အဖွဲ့အစည်းဝင်များအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန်မှာ သဘာဝကျသည်။ ၎င်းတို့သည် အလုပ်လုပ်ကိုင်ပြီး လုပ်ခလစာအခွန်၊ နေထိုင်သူအခွန်၊ ဒေသန္တရအခွန်၊ အမျိုးမျိုးသော သွယ်ဝိုက်အခွန်များ ပေးဆောင်နေကြပြီး ကူးစက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေး၏ တာဝန်နှင့် ဝတ္တရားကိုလည်း အတူတကွ ထမ်းဆောင်နေကြသည်။ ထို့ပြင် COVID-19 ကပ်ရောဂါကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ထိခိုက်မှုများကိုလည်း တူညီစွာ ခံစားနေကြရသည်။ ထို့ကြောင့် ထိခိုက်မှုကို ပံ့ပိုးရန်နှင့် စီးပွားရေး ပြန်လည်လှုပ်ရှားစေရန် စားသုံးမှုကို မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်သော ဘေးအန္တရာယ်ထောက်ပံ့ငွေ မူဝါဒမှ ဖယ်ထုတ်ရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိပါ။ ဤအချက်ကို နိုင်ငံတကာ လူ့အခွင့်အရေး စံနှုန်းများနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေတို့ကြည့်လျှင်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်သည်။ ကုလသမဂ္ဂ လူမျိုးရေးခွဲခြားမှု ပပျောက်ရေးကော်မတီ (UN Committee on the Elimination of Racial Discrimination) သည် 2018 ခုနှစ်တွင် စာချုပ်ဝင်နိုင်ငံ ကိုရီးယားအား ‘လူမှုဖူလုံရေးစနစ်မှ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ အုပ်စုများစွာ ဖယ်ထုတ်ခံနေရသည့် အချက်အပေါ် စိုးရိမ်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး နယ်မြေအတွင်း နေထိုင်သူ လူတိုင်းသည် နိုင်ငံသားဖြစ်မှုနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ အခြေခံလူမှုထောက်ပံ့မှု ရရှိစေရန် အာမခံပေးရန်’ အကြံပြုခဲ့သည်။ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေတွင် ‘လူသားဆန်သော ဘဝကို ခံစားခွင့်’ ကို သတ်မှတ်ထားပြီး ၎င်းသည် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများအတွက်လည်း သက်ဆိုင်သည်။ ဤသို့ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနှင့် နိုင်ငံတကာဥပဒေအရ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများသည် ခွဲခြားဆက်ဆံမှု မခံရဘဲ လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တန်ဖိုးရှိပြီး လူသားဆန်သော ဘဝကို ခံစားခွင့်ကို အာမခံချက်ရကာ တန်းတူညီမျှမှု အခွင့်အရေး၏ ပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ‘လူသားကို ဦးစားပေးသည်’ ဟု ဆိုသော အစိုးရ၊ ‘လူ့အခွင့်အရေးကို လေးစားခြင်း’ ကို နိုင်ငံ့အုပ်ချုပ်ရေး၏ ဗဟိုတွင် ထားသည်ဟု ဆိုသော အစိုးရသည် ထို ‘လူသား’ နှင့် ‘လူ့အခွင့်အရေး’ မှ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ အများစုကို ဖယ်ထုတ်ခြင်းသည် ထိုမူဝါဒကို ကိုယ်တိုင် ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လူဦးရေ ပြန်လည်ထုတ်လုပ်ခြင်းနှင့် တိုးချဲ့ခြင်း၊ လုပ်အားဖြည့်ဆည်းခြင်း၊ စားသုံးမှုနှင့် စီးပွားရေးဘဝ၊ အမျိုးမျိုးသော အခွန်နှင့် လူမှုအာမခံ ပေးဆောင်ခြင်း စသည်တို့တွင် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကို လိုအပ်သော ရှိနေမှုအဖြစ် ထည့်သွင်းခဲ့ပြီးမှ ဤဘေးအန္တရာယ်ထောက်ပံ့ရေးမူဝါဒတွင် မမြင်ရသော အဖြစ်အပျက်အဖြစ် သဘောထားခြင်းသည် မည်သည့် တရားမျှတမှုမျှ မရှိပါ။ အမှန်တကယ် လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် လက်မကူညီဘဲ နေပါက အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ခြင်းနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းအကြောင်း မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။ ကြီးမားသော ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် ဖယ်ထုတ်မှုကို အစိုးရက ဆက်လက်မလုပ်သင့်ပါ။ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် ဖယ်ထုတ်မှုကို ရုပ်သိမ်းပြီး ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကိုလည်း တန်းတူ ပေးအပ်ရမည်! ကျွန်ုပ်တို့သည် အမျိုးသားလူ့အခွင့်အရေးကော်မရှင်သို့ တိုင်ကြားခြင်း စသည့် ပြဿနာတင်ပြမှုနှင့် ကန့်ကွက်မှုများကို မရပ်မနား ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

2021 ခုနှစ် ဩဂုတ်လ 30 ရက် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ လူ့အခွင့်အရေး အဖွဲ့အစည်းများ ပူးတွဲထုတ်ပြန်ချက်