၂၁ ကြိမ်မြောက် ပြည်သူ့အချုပ်အခြာအာဏာ အစိုးရ၏ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ မူဝါဒ ဦးတည်ချက်အပေါ် လေးနက်စွာ ဝမ်းနည်းကြောင်း ဖော်ပြအပ်ပါသည်။
ဇူလိုင်လ ၃ ရက်နေ့တွင် သမ္မတ လီဂျေမြောင်း (Lee Jae-myung) သည် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်မှာ ရက် ၃၀ ပြည့်သည့်နေ့၌ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ ကျင်းပခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ၏ လူ့အခွင့်အရေးအတွက် ကာလကြာရှည်စွာ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်လာခဲ့သော အဖွဲ့အစည်းများ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဤသတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ၏ အကြောင်းအရာသည် အလွန်စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ပါသည်။
အထူးသဖြင့် သမ္မတက ခွဲခြားဆက်ဆံမှုကို တားမြစ်သည့် ဥပဒေ (ခွဲခြားဆက်ဆံမှု တားမြစ်ရေးဥပဒေ) ကို ပြဋ္ဌာန်းမည်ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ကတိမပြုဘဲ “နောက်မှ” ဟု ပြောဆိုခဲ့ခြင်းနှင့် အစိုးရ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း မှတ်ပုံတင်မထားသော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကို ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးပြီး ပြည်ပသို့ နှင်ထုတ်သည့် မူဝါဒကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခြင်းတို့သည် ဤမြေပေါ်တွင် အတူတကွ နေထိုင်ကြသော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ၊ ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများနှင့် ၎င်းတို့၏ မိသားစုများစွာအား နောက်ထပ် ကြီးမားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ပေးခဲ့ပါသည်။
ခွဲခြားဆက်ဆံမှု တားမြစ်ရေးဥပဒေ ပြဋ္ဌာန်းခြင်းကို ထပ်မံ ရွှေ့ဆိုင်း၍ မရတော့ပါ။
သမ္မတဟောင်း ယွန်ဆုခ်ယော (Yoon Suk-yeol) က စစ်အုပ်ချုပ်ရေးကို တရားမဝင် ကြေညာခဲ့ပြီးနောက် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများနှင့် ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများအပေါ် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် အမုန်းတရား (မုန်းတီးခြင်းနှင့် ဖယ်ကျဉ်ခြင်း) လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ပျံ့နှံ့လာသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပါသည်။ ထို့အပြင် နိုင်ငံရေးသမားများက လူမျိုးရေးခွဲခြားဆက်ဆံမှုကို သဘာဝကျသည်ဟု ယူဆခြင်း သို့မဟုတ် ပိုမိုဆိုးရွားအောင် ပြုလုပ်ခြင်းများလည်း ရှိခဲ့ပါသည်။
ဤသို့ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများနှင့် ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ ခွဲခြားဆက်ဆံခံရပြီး လျစ်လျူရှုခံနေရသည့် အခြေအနေတွင် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုကို တားမြစ်သည့် ဥပဒေ၊ အထူးသဖြင့် လူမျိုးအလိုက် ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းကို တားမြစ်သည့် ဥပဒေသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါသည်။ သမ္မတက “ခွဲခြားဆက်ဆံမှု တားမြစ်ရေးဥပဒေကို နောက်မှ” ဟု ပြောဆိုခဲ့ခြင်းသည် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများသာမက ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လူနည်းစုအဖြစ် နေထိုင်ကြသော လူအများအပြား၏ လူ့အခွင့်အရေးကို လျစ်လျူရှုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအများအပြားသည် ခွဲခြားဆက်ဆံမှု တားမြစ်ရေးဥပဒေကို လူ့အခွင့်အရေးကို ကာကွယ်သော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ အခြေခံ လိုအပ်ချက်အဖြစ် ယူဆကြပါသည်။ အစိုးရသည် ပြည်သူများ၏ စားဝတ်နေရေး (ပြည်သူ့ဘဝ) နှင့် အချင်းချင်း အတူတကွ ပေါင်းစည်းနေထိုင်သော လူ့အဖွဲ့အစည်း (ပေါင်းစည်းရေး) ကို အရေးကြီးသည်ဟု အမှန်တကယ် ယူဆပါက ဤဥပဒေကို မည်သည့်အချိန်တွင် မည်သို့ ပြဋ္ဌာန်းမည်ကို ကြေညာပြီး မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်မည်ဟူသော ဆန္ဒကို ပြသရမည် ဖြစ်ပါသည်။
ဤဥပဒေသည် နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းက တောင်းဆိုထားသော လူ့အခွင့်အရေးစံနှုန်းများကို လိုက်နာရန် မရှိမဖြစ် လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့အပြင် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် အမုန်းတရားကို ရပ်တန့်ပြီး မတူကွဲပြားသော်လည်း အတူတကွ နေထိုင်နိုင်သည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းဆီသို့ ဦးတည်သွားရန် စတင်ရာ အမှတ်လည်း ဖြစ်ပါသည်။
မှတ်ပုံတင်မထားသော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကို ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ထုတ်ခြင်း မူဝါဒကို ယခု ပြောင်းလဲရမည်။
အသစ်စတင်ခဲ့သော ပြည်သူ့အချုပ်အခြာအာဏာ အစိုးရသည် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများအပေါ် ပိုမိုသစ်လွင်ပြီး လူ့အခွင့်အရေးကို လေးစားသော မူဝါဒများကို ပြသလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာ ယနေ့တိုင် မှတ်ပုံတင်မထားသော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများသည် ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခံရမည်နှင့် အတင်းအဓမ္မ ပြည်နှင်ထုတ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ နေထိုင်နေရဆဲ ဖြစ်ပါသည်။ ဤမူဝါဒများသည် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ၏ လူ့အခွင့်အရေးကို ချိုးဖောက်ပြီး ၎င်းတို့ကို လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ပိုမို အထီးကျန်စေပါသည်။
အစိုးရသည် ယခုအခါ မှတ်ပုံတင်မထားသော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများအား ကိုရီးယားတွင် တရားဝင် နေထိုင်နိုင်သည့် နေထိုင်ခွင့်ကို ပေးအပ်ပြီး ၎င်းတို့ ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကောင်းစွာ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးသည့် မူဝါဒများကို ချမှတ်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။
ဥပမာအားဖြင့် မာဆောက် (Maseok) ကဲ့သို့သော ဒေသအချို့တွင် တရားရေးဝန်ကြီးဌာနနှင့် ရဲတပ်ဖွဲ့တို့သည် ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ၏ နေအိမ်များနှင့် လုပ်ငန်းခွင်များသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်ကာ တံခါးများကို ဖျက်ဆီး၍ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပါသည်။ ဤဖမ်းဆီးစစ်ဆေးမှုများသည် ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းပြီး အကြမ်းဖက်ဆန်ပါသည်။ ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးစဉ် ကိုယ်ရေးအထောက်အထားပင် မစစ်ဆေးဘဲ လူများကို ကျပန်း ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ကလေးငယ်များကို ပြုစုပျိုးထောင်နေသော မိသားစုများကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားကာ လူများ နေထိုင်ရာ အခန်းများထဲအထိ ဝင်ရောက်၍ ကြီးမားသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့ပါသည်။ ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးမှုကို ရှောင်ရှားရန် ပုန်းအောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးခြင်း ပြုလုပ်ရင်း ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ဆုံးရှုံးခြင်းများလည်း ဖြစ်ပွားနေပါသည်။
ထို့အပြင် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး နိုင်ငံခြားသား ထိန်းသိမ်းရေးကော်မတီ ကဲ့သို့သော အစိုးရအဖွဲ့အစည်းများသည် သက်ဆိုင်သူများ သို့မဟုတ် လူ့အခွင့်အရေးအဖွဲ့အစည်းများ၏ အမြင်ကို နားမထောင်ဘဲ သတင်းအချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ခြင်းမပြုဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်နေကြပါသည်။ ဤကဲ့သို့ အကြမ်းဖက်ဆန်ပြီး လျှို့ဝှက်သော ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးမှုနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးသည် နိုင်ငံတကာစံနှုန်းများနှင့် မကိုက်ညီဘဲ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ တရားမျှတသည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။ ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ထုတ်ခြင်းကို ဗဟိုပြုသော မူဝါဒသည် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကို ရာဇဝတ်ကောင်များကဲ့သို့ ဆက်ဆံပြီး ၎င်းတို့ကို လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ပိုမို အထီးကျန်စေကာ လူ့အခွင့်အရေး အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေရုံသာ ဖြစ်ပါသည်။
“တရားမဝင်သော လူသား ဟူ၍ မရှိ” ဟူသော လူ့အခွင့်အရေး၏ အခြေခံမူအရ အစိုးရသည် မှတ်ပုံတင်မထားသော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများအား နေထိုင်ခွင့် ပေးအပ်ပြီး အတူတကွ ပေါင်းစည်းနေထိုင်နိုင်သည့် မူဝါဒများဆီသို့ ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ မရှိသော ဘဝ၊ ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ မရှိသော စီးပွားရေး ဟူ၍ မဖြစ်နိုင်ပါ။ အစိုးရသည် လူများကို နှင်ထုတ်သည့် မူဝါဒမှ ရပ်တန့်ပြီး လူတို့၏ အခွင့်အရေးကို ကာကွယ်သည့် မူဝါဒဆီသို့ ဦးတည်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။
ရွှေ့ပြောင်းကလေးငယ်များ၏ အခွင့်အရေးကို လူတိုင်းအတွက် တန်းတူ အာမခံပေးရမည်။
ကလေးသူငယ် အခွင့်အရေးဆိုင်ရာ ကုလသမဂ္ဂ ကွန်ဗင်းရှင်းအရ ကလေးတိုင်းသည် မွေးရာနိုင်ငံ သို့မဟုတ် နေထိုင်ခွင့် အခြေအနေ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တူညီသော အခွင့်အရေးများကို အာမခံချက် ရရှိရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အစိုးရသည် ကလေးတိုင်း မွေးဖွားကြောင်း မှတ်ပုံတင်နိုင်သည့် စနစ်ကို တည်ဆောက်ရမည်၊ မူကြိုကျောင်း၊ ကျောင်းနှင့် ဆေးရုံ အသုံးပြုခွင့်ကဲ့သို့သော အခြေခံအခွင့်အရေးများကို ဥပဒေဖြင့် အာမခံရမည်ဖြစ်ပြီး နေထိုင်ခွင့်မရှိသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကလေးများကို ထိန်းသိမ်းချုပ်နှောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြည်နှင်ထုတ်ခြင်း မပြုရန် သေချာစေရမည် ဖြစ်ပါသည်။
သို့သော် ယနေ့အထိ ကိုရီးယားတွင် ကာလကြာရှည်စွာ နေထိုင်လာသော မှတ်ပုံတင်မထားသည့် ကလေးများနှင့် ၎င်းတို့၏ မိသားစုများအတွက် စနစ်များသည် အပြင်ပန်းတွင်သာ ရှိနေပြီး လက်တွေ့ အကူအညီမှာ မလုံလောက်ပါ။ ရွှေ့ပြောင်းကလေးငယ်များသည် ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်ကြသော အိမ်နီးချင်းများဖြစ်ပြီး အနာဂတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းဝင်များလည်း ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းတို့ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နိုင်ရန် ပညာရေး၊ ကလေးပြုစုစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ကဲ့သို့သော အခြေခံအခွင့်အရေးများကို လက်တွေ့ အာမခံပေးသည့် မူဝါဒများ လိုအပ်ပါသည်။ ထို့အပြင် ရွှေ့ပြောင်းနောက်ခံရှိ လူငယ်များ ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်နိုင်ပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ကောင်းစွာ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်နိုင်ရန် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာပေးခြင်း၊ အကြံဉာဏ်ပေးခြင်းနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းများ စသည့် ပံ့ပိုးမှုများကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးရမည် ဖြစ်ပါသည်။
နိုင်ငံခြားလုပ်သားဆိုင်ရာ မူဝါဒကို လူ့အခွင့်အရေးကို ဗဟိုပြု၍ ပြောင်းလဲရမည်။
လက်ရှိ အလုပ်အကိုင်ခွင့်ပြုချက်စနစ် (Employment Permit System) သည် ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများကို လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုတည်းတွင် ချည်နှောင်ထားပြီး အလုပ်ကို လွတ်လပ်စွာ ပြောင်းရွှေ့ခွင့် မပေးပါ။ ဤဖွဲ့စည်းပုံသည် ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ၏ လူ့အခွင့်အရေးကို ချိုးဖောက်ပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်။ ထို့ကြောင့် အလုပ်အကိုင်ခွင့်ပြုချက်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး ILO (အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အလုပ်သမားအဖွဲ့) စံနှုန်းများနှင့် ကိုက်ညီသော “အလုပ်လုပ်ကိုင်ခွင့်ပါမစ်စနစ် (Work Permit System)” ဖြင့် အစားထိုးရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ လွတ်လပ်စွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်နိုင်မှသာ လူသားဆန်သော အလုပ်အကိုင် စတင်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။
အမျိုးသားလွှတ်တော်သို့ တင်သွင်းထားသော ဥပဒေကြမ်းတွင် အောက်ပါ အကြောင်းအရာများ ပါဝင်ပါသည်။
- ရာသီအလိုက် အလုပ်သမားစနစ်အတွက် ဥပဒေဆိုင်ရာ အခြေခံ ချမှတ်ခြင်း
- အလုပ်အကိုင် အခြေအနေများနှင့် လူ့အခွင့်အရေး ကာကွယ်မှုကို အားကောင်းစေခြင်း
- ပွဲစား (တရားမဝင် ကြားခံ) များ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို တားဆီးခြင်း
- လုပ်ခလစာ မပေးချေမှု၊ ဖျားနာမှု၊ သေဆုံးမှု စသည်တို့အတွက် အာမခံ ထားရှိရန် မဖြစ်မနေ သတ်မှတ်ခြင်း
သို့သော် လက်တွေ့တွင် ရာသီအလိုက် အလုပ်သမား အများအပြားသည် ကျေးလက်နှင့် ရေလုပ်ငန်းဒေသများ၌ လုပ်သားအင်အား ချို့တဲ့သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လုံလောက်သော အခွင့်အရေး အာမခံချက် မရရှိဘဲ လူကုန်ကူးမှုနှင့် ဆင်တူသော လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုများကိုပင် ကြုံတွေ့နေရပါသည်။ ဤသည်မှာ အစိုးရက ကျေးလက်နှင့် ရေလုပ်ငန်းဒေသများကို သင့်လျော်စွာ မပံ့ပိုးခဲ့သောကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ပြဿနာ ဖြစ်ပါသည်။ အစိုးရသည် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် စနစ်များ တည်ဆောက်ပြီး ကျေးလက်နှင့် ရေလုပ်ငန်းဒေသများအတွက် လိုအပ်သော ပံ့ပိုးမှုများ ပေးရမည် ဖြစ်ပါသည်။
ထို့အပြင် အစိုးရက ဆောင်ရွက်နေသော နိုင်ငံခြားသား အိမ်အကူနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု အလုပ်သမား မူဝါဒသည်လည်း ပြဿနာ ဖြစ်ပါသည်။ ဤမူဝါဒသည် စျေးပေါသော လုပ်သားအင်အားကို ပိုမို ခေါ်ယူရန် နည်းလမ်းဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်လုပ်သူများ၏ အခွင့်အရေးကိုလည်း မကာကွယ်နိုင်ဘဲ အလုပ်အကိုင်၏ အရည်အသွေးလည်း ကျဆင်းစေပါသည်။ ဆိုးလ်မြို့တော်၏ ဖိလစ်ပိုင် အိမ်အကူ အလုပ်သမား စမ်းသပ်စီမံကိန်း မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း အစိုးရက ဤစနစ်ကို ချဲ့ထွင်မည်ဟု ဆက်လက် ပြောဆိုနေပါသည်။ ဤသည်မှာ အများပြည်သူ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု ဝန်ဆောင်မှုများကို တိုးချဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စျေးပေါသော လုပ်သားအင်အားကိုသာ မှီခိုသည့် နည်းလမ်း ဖြစ်ပါသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု လုပ်ငန်း၏ အရည်အသွေးလည်း ကျဆင်းပြီး ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ၏ လူ့အခွင့်အရေးလည်း မကာကွယ်နိုင်သော မှားယွင်းသည့် မူဝါဒ ဖြစ်ပါသည်။
ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကို ဆက်လက် ဖယ်ကျဉ်ခြင်း မပြုပါနှင့်။
အစိုးရသည် မကြာသေးမီက ဝမ် ၃၀.၅ ထရီလီယံ တန်ဖိုးရှိ ဖြည့်စွက်ဘတ်ဂျက် (နိုင်ငံ့ဘတ်ဂျက်ကို အသစ်တိုးမြှင့်ခြင်း) ကို ကြေညာခဲ့ပါသည်။ ၎င်းတွင် ပြည်သူများ၏ ဘဝ ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ရန် ပေးအပ်သည့် ထောက်ပံ့ငွေ ပါဝင်ပါသည်။ ဤထောက်ပံ့ငွေကို လူတစ်ဦးချင်းအလိုက် ဝမ် ၁၅၀,၀၀၀ မှ ၅၀၀,၀၀၀ အထိ ကွဲပြားစွာ ပေးအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ဝင်ငွေနည်းသူများ ပိုမိုရရှိနိုင်ပါသည်။
သို့သော် ယခင် COVID-19 ကာလတွင်လည်း အစိုးရသည် အမြဲတမ်းနေထိုင်ခွင့်ရသူများနှင့် အိမ်ထောင်ရေးအရ ရွှေ့ပြောင်းလာသူများကိုသာ ထောက်ပံ့ခဲ့ပြီး ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများကို ဖယ်ထုတ်ခဲ့ပါသည်။ ဤခွဲခြားဆက်ဆံမှုသည် လက်ရှိအစိုးရ ပြောဆိုနေသော “လူတိုင်းအတွက် နိုင်ငံ” ဟူသော မူနှင့် မကိုက်ညီပါ။ အစိုးရသည် ယခုအခါ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ အားလုံး တရားမျှတစွာ ထောက်ပံ့မှု ရရှိနိုင်သည့် စနစ်ကို တည်ဆောက်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုသည်မှာ
- ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများကို ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း သို့မဟုတ် ဖယ်ကျဉ်ခြင်း မပြုဘဲ အတူတကွ နေထိုင်နိုင်သည့် တရားမျှတပြီး လူ့အခွင့်အရေးကို ဗဟိုပြုသော မူဝါဒများ ချမှတ်ပါ။
- ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ထုတ်ခြင်း မူဝါဒကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ပြီး မှတ်ပုံတင်မထားသော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများအား တရားဝင် နေထိုင်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ပေးပါ။
- ခွဲခြားဆက်ဆံမှု တားမြစ်ရေးဥပဒေကို ယခုချက်ချင်း ပြဋ္ဌာန်းပါ။
- ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ အလုပ်ကို လွတ်လပ်စွာ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခွင့်ကို အာမခံပါ။
- ကိုရီးယားတွင် ကာလကြာရှည်စွာ နေထိုင်လာသော မှတ်ပုံတင်မထားသည့် ကလေးများနှင့် မိသားစုများ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နိုင်ရန် လက်တွေ့ကျသော စနစ်များ ချမှတ်ပါ။
- ဒုက္ခသည်များ ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နိုင်သည့် မူဝါဒများ ချမှတ်ပါ။
- အိမ်ထောင်ရေးအရ ရွှေ့ပြောင်းလာသူများ ကောင်းစွာ အခြေချနေထိုင်နိုင်ရန် ပံ့ပိုးပြီး ၎င်းတို့၏ လူ့အခွင့်အရေးကို ကာကွယ်ပါ။
သတိပေးချက် — ဤအကြောင်းကြားချက်ကို မူရင်း ကိုရီးယားဘာသာမှ AI ဖြင့် ဘာသာပြန်ထားသောကြောင့် အချက်အလက်အချို့ တိတိကျကျ မမှန်ကန်နိုင်ပါ။ လိုအပ်ပါက မူရင်း ကိုရီးယားဘာသာ သို့မဟုတ် အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ဗားရှင်းကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းဖတ်ရှုရန် အကြံပြုပါသည်။ သင့်အမြင်များနှင့် အကြံပြုချက်များကိုလည်း အချိန်မရွေး ကြိုဆိုပါသည်။
