📌 متن اصلی(کره‌ای)
https://docs.google.com/document/d/1qaPoTUD-6dMrS16tSIItyO-Xt1sL4oU7g4EPGrxGuOY/edit?tab=t.0
📌 پیشینه
دولت‌های عضو کنوانسیون پناهندگان از نظر قانونی موظف‌اند پیش از رد ورود یا اخراج متقاضی پناهندگی در مرز، رویه‌ای برای تعیین پناهنده بودن او دنبال کنند. هنگامی که فردی که به مبدأ ورود می‌رسد بخواهد درخواست پناهندگی بدهد، در صورتی که پرونده او برای بررسی وضعیت پناهندگی ارجاع شود، اجازه ورود به کشور به او داده می‌شود. پس از آن، روند درخواست پناهندگی در محل اقامت آنان ادامه می‌یابد. با این حال، اگر تصمیم گرفته شود که آنان به رویه تعیین وضعیت پناهندگی ارجاع نشوند (تصمیم عدم ارجاع)، متقاضی پناهندگی نمی‌تواند تحت رویه تعیین وضعیت پناهندگی قرار گیرد، مگر آنکه از طریق دادخواست قضایی به این تصمیم اعتراض کند.
در اینجا، متقاضیان پناهندگی‌ای که برای لغو تصمیم عدم ارجاع دادخواست قضایی می‌دهند و در حین درخواست پناهندگی در فرودگاه اقامت دارند، «پناهندگان فرودگاه» نامیده می‌شوند
📌 خلاصه ساده
در 21 اوت، کمیسیون ملی حقوق بشر کره (National Human Rights Commission of Korea) برای تضمین حفاظت از حقوق بشر و بهبود حقوق بشر متقاضیان پناهندگی در اتاق‌های انتظار خروج، دو توصیه مهم به وزیر دادگستری (Minister of Justice) ارائه کرد. نخست، کمیسیون ملی حقوق بشر کره توصیه کرد که یک راهنمای عملی مفصل برای رویه‌های مربوط به اخراج افراد حاضر در اتاق‌های انتظار خروج تدوین شود و اجرای این رویه‌ها تضمین گردد. دوم، توصیه شد که نظام به‌گونه‌ای بهبود یابد که متقاضیان پناهندگی‌ای که قصد خود را برای اعتراض به تصمیم عدم ارجاع به فرایند تعیین وضعیت پناهندگی اعلام می‌کنند، در بازه‌ای که می‌توانند برای لغو آن تصمیم دادخواست قضایی بدهند، به‌اجبار اخراج نشوند. این توصیه مهم است زیرا تعهد کره جنوبی به رعایت اصل عدم بازگرداندن اجباری را، آن‌گونه که در ماده 33 کنوانسیون پناهندگان و ماده 3 قانون پناهندگان (Refugee Act) بیان شده است، دوباره تأیید می‌کند.
در این پرونده، قربانی می‌خواست به تصمیم عدم ارجاع پرونده خود اعتراض کند، اما با خطر اخراج اجباری از سوی کارکنان شرکت هواپیمایی روبه‌رو بود که از اداره مهاجرت دستور می‌گرفتند. در این مدت، قربانی توهین‌های لفظی شدید را از کارکنان شرکت هواپیمایی تحمل کرد؛ کارکنانی که از زبان نفرت‌انگیز و توهین‌آمیزی مانند «به کشورت برگرد و بمیر ای حرامزاده» و «چرا اینجا دردسر درست می‌کنی؟» استفاده می‌کردند.
با اینکه هنوز برای قربانی زمان باقی بود تا برای لغو تصمیم عدم ارجاع دادخواست بدهد، دستورهای اخراج صادر شد و هنگام اجرای این دستورها، قربانی بدون نظارت مناسب از سوی مقامات با رفتار نفرت‌انگیز و بدرفتاری روبه‌رو شد. با وجود این، کمیسیون ملی حقوق بشر کره این موضوع را نقض حقوق بشر از سوی مقامات به رسمیت نشناخت، که درک آن دشوار است.
از 18 اوت 2022، دولت برای بهبود رفتار با خارجیانِ در حال خروج و تضمین حقوق انسانی آنان، اداره منطقه انتظار خارجیان در حال خروج را آغاز کرد. بنابراین دولت باید مسئولیت هرگونه نقض غیرقانونی حقوق بشر را که در جریان اخراج در آن منطقه انتظار رخ داده است می‌پذیرفت.
افزون بر این، قربانی در این پرونده پس از دریافت تصمیم عدم ارجاع برای تعیین وضعیت پناهندگی به‌روشنی ابراز کرد که نمی‌تواند به کشور مبدأ خطرناک خود بازگردد. با این حال، چون به کمک حقوقی دسترسی پیدا نکرد، سرانجام اخراج شد. نظام کنونی درخواست پناهندگی اغلب به سوءاستفاده از تصمیم‌های عدم ارجاع منجر می‌شود، به این معنا که بیشتر متقاضیان پناهندگی که در فرودگاه‌ها درخواست می‌دهند حتی فرصت قرار گرفتن در فرایند رسمی تعیین وضعیت پناهندگی را نمی‌یابند. (بر اساس اطلاعات وزارت دادگستری، نرخ ارجاع برای تعیین وضعیت پناهندگی در سال 2023 کمتر از 25.7٪ بود).
رویه‌های اداری برای اعتراض به تصمیم‌های عدم ارجاع، مانند درخواست‌های تجدیدنظر، در عمل بی‌فایده شده‌اند. تنها گزینه باقی‌مانده طرح دادخواست قضایی است که آن هم دشوار است. شمار بسیار اندکی از متقاضیان پناهندگی به اندازه کافی خوش‌شانس‌اند که در فرودگاه کمک حقوقی بیابند. بدون وکیل، طرح دادخواست قضایی یا حضور در دادگاه تقریباً غیرممکن است. و هرچند ادارات مهاجرت ادعا می‌کنند که در ارسال اسنادی مانند دادخواست‌های ارائه‌شده کمک می‌کنند، برای متقاضیان پناهندگی عملاً غیرممکن است که خودشان به تنظیم دادخواست، پرداخت هزینه‌های دادرسی، درخواست کمک حقوقی و ارائه شهادت و ادله رسیدگی کنند. افزون بر این، هیچ راهنمایی یا پشتیبانی درباره اینکه متقاضیان پناهندگی چگونه این رویه‌ها را به‌تنهایی در اتاق‌های انتظار خروج یا از طریق اسناد ابلاغ تصمیم عدم ارجاع انجام دهند، وجود ندارد
رویه اداری اعتراض به تصمیم عدم ارجاع پناهندگان، مانند درخواست‌های تجدیدنظر اداری، عملاً بی‌فایده شده است. تنها گزینه باقی‌مانده طرح دعوای قضایی اداری برای اعتراض به این تصمیم است. با این حال، این هم بسیار دشوار است. تنها شمار بسیار اندکی از افراد در فرودگاه به اندازه کافی خوش‌شانس‌اند که وکیلی برای کمک بیابند. بدون وکیل، نمی‌توانند شکایت تنظیم کنند یا در دادگاه حاضر شوند. در حالی که مقامات مهاجرت ادعا می‌کنند در ارسال پستی اسنادی مانند شکایت‌نامه‌ها کمک می‌کنند، برای متقاضیان پناهندگی عملاً غیرممکن است که کارهایی مانند تنظیم شکایت، پرداخت هزینه دادگاه، درخواست کمک حقوقی و ارائه اظهارنامه و ادله را خودشان انجام دهند. در اتاق انتظار خروج و در ابلاغیه تصمیم عدم ارجاع، هیچ دستورالعمل یا پشتیبانی‌ای درباره اینکه متقاضیان پناهندگی چگونه این رویه‌های قانونی را به‌تنهایی پیش ببرند ارائه نمی‌شود
بر اساس توصیه‌های کمیسیون ملی حقوق بشر کره، وزارت دادگستری باید تلاش‌های غیرقانونی برای اخراج را که اصل عدم بازگرداندن اجباری متقاضیان پناهندگی را نقض می‌کند متوقف کند. وزارت همچنین باید تضمین کند که در جریان رویه‌های اخراج، نقض‌های بیشتری از حقوق بشر رخ نخواهد داد. افزون بر این، باید به سوءاستفاده از تصمیم‌های عدم ارجاع پایان دهد و نظام را به‌سرعت بهبود بخشد تا همه متقاضیان بتوانند به کمک حقوقی دسترسی داشته باشند. شبکه حقوق پناهندگان کره (Korea Refugee Rights Network) به مخالفت با رفتار ناعادلانه با پناهندگان ادامه خواهد داد و برای تضمین حفاظت درست از حقوق «پناهندگان فرودگاه» تلاش خواهد کرد.